น้ำนัยน์ตาคู่คมที่จ้องมองฉันกำลังเอ่อล้น เขายืนจ้องฉันประมาณสิบนาทีแล้วโดยที่ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไปสักคำ เราทั้งคู่สบตากันเงียบ ๆ เหมือนทุกอย่างรอบตัวของเราหยุดนิ่ง
ครืด ครืด ครืด
เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันดัง ฉันจึงล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขาสั้น หยิบมันออกมากดรับ
ครืด ครืด ครืด (ฮันเตอร์)
“อืม” ส่งเสียงหลังจากกดรับสาย
(ไอ้ช้างมันรู้แล้วว่ามึงอยู่ไหน) น้ำเสียงฮันเตอร์ร้อนรน
“ไม่ทันละ” ให้หนีตอนนี้ทันที่ไหนล่ะ ตอนนี้รู้สึกเหมือนเป็นเหยื่อที่จะโดนเสือตะครุบ แต่อันนี้เป็นช้างจ้องตะครุบ น่ะ สถานการณ์แบบนี้ยังมีอารมณ์มาตลก
(ให้กลับไปหาไหม)
“ไม่เป็นไร ดีเหมือนกันจะได้คุยให้มันจบ ๆ แค่นี้ก่อนนะมึง” ฉันวางสายฮันเตอร์เมื่อคนตรงหน้ายกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาตัวเอง เขาทำฉันอึ้งนะ เขาเนี่ยนะเห็นฉันแล้วร้องไห้ทั้งที่เรายังไม่ได้คุยกัน
เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่ฉันไร้ทางถอยหนี ช้างพลางเอื้อม
