49 จมอยู่กับความเจ็บปวด
"นายครับ ผมว่าเรากลับกันเถอะตอนนี้อากาศเริ่มเย็นแล้ว"
หยางเฟยยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ริมหน้าผาจุดที่เรณุกากระโดดลงไป ข้างล่างเป็นทะเลคลื่นสูงหลายเมตรแม้กระทั่งเรือยังไม่สามารถขับออกไปได้ แล้วป่านนี้เรณุกาจะเป็นยังไง
ลูกกับเมียของเขายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า!
"ซาน..นายว่าฉันควรทำยังไงต่อดี"
"ผมว่าปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนักประดาน้ำดีกว่าครับ ต่อให้นายนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งวัน คุณเรณุกาก็ไม่มีทางกลับขึ้นมา"
"ฉันเลวมากใช่ไหม" เป็นครั้งแรกที่หยางเฟยร่ำให้อย่างไม่อายลูกน้อง เขากำลังนั่งซึมซับความเจ็บปวดที่เรณุกาได้รับ ข้างล่างหนาวไหม? ตอนนี้เธอกำลังต้องการอ้อมกอดของใครซักคนอยู่หรือเปล่า
ซานปล่อยให้เจ้านายนั่งจมอยู่กับความรู้สึกผิดอย่างเงียบๆ เพราะเรื่องนี้หยางเฟยผิดเต็มๆ หากฟังเรณุกาซักนิดเรื่องทั้งหมดมันคงไม่เป็นแบบนี้ เรณุกากับลูกก็ยังคงมีชีวิตอยู่ แต่ด้วยความใจร้อนและขี้ห
