50 เหมือนตายทั้งเป็น
เรณุกากำลังยืนอยู่ที่ไหนซักแห่ง พื้นที่เธอเหยียบรายล้อมไปด้วยก้อนเมฆปุยสีขาว เธอหันหน้ามองซ้ายมองขวามีเพียงความว่างเปล่า
ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ผู้คนหายไปไหนหมด?
ในจังหวะนั้นเองหญิงสาวก็มองเห็นเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักยืนส่งยิ้มให้อยู่ไม่ไกล เรณุกาส่งยิ้มกลับด้วยความเอ็นดู เด็กผู้ชายคนนี้ช่างหน้าตาละม้ายคล้ายกับเธอตอนเป็นเด็กยิ่งนัก
"หนู..ลูกใคร"
"มาม๊ะ~"
"หือ? มาม๊ะ?" เรณุกาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ เด็กน้อยหน้าตาน่ารักเรียกเธอว่ามาม๊ะงั้นหรอ "หนูมาทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ"
เด็กคนนั้นไม่ตอบแต่กลับส่งยิ้มให้ เป็นรอยยิ้มหวานจับใจที่สุดเท่าที่เคยเจอมา เรณุกาอบอุ่นไปทั้งหัวใจ ทำไมถึงได้รู้สึกผูกพันธ์กับเด็กคนนี้เหลือเกิน ลูกเต้าเหล่าใครเอยทำไมถึงได้น่ารักจิ้มลิ้มแบบนี้
"มาม๊ะ~"
เด็กคนนั้นร้องเรียกเธอว่ามาม๊ะอีกแล้ว
เรณุกาสาวเท้าเข้าไปหา ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เด็กคนนั้นก็ยิ่งถ
