สองวันต่อมา...
-ร้านสัก JINLA-
เวลา 13.35 น.
“ควรยิ้มหน่อยนะคะ” ฉันเดินมายืนข้างพี่หมอคีย์พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นไปจับที่แก้มของเขาและฉีกยิ้มออกมา “ยิ้มแบบหนูเนี่ย ลองทำซิ”
“ยิ้มของพี่มีให้หนูคนเดียว” พี่หมอคีย์พูดพร้อมด้วยใบหน้าที่นิ่งขรึม และเหมือนจะอารมณ์เสียอะไรก็ไม่รู้
คือตอนนี้ฉันอยู่ที่หน้าร้านสัก มาที่นี่เพื่อมาเอาอุปกรณ์บางส่วนไปสักให้พี่หมอคีย์ที่บ้าน ตอนแรกว่าจะมากับเพื่อน เพราะยังไงเพื่อนก็กลับจากมหาวิทยาลัยด้วยกัน แต่กลับกลายเป็นว่าพี่หมอคีย์มารับ และอาสาจะมาส่ง ทั้งที่ฉันบอกไปว่าเพื่อนของฉันไปส่งได้ แต่ก็ยังบอกว่า ‘พี่เป็นว่าที่สามี พี่ดูแลหนูได้ ไม่ต้องลำบากคนอื่น’ พูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดันด้วยนะ
และแน่นอนว่าฉันยอม เราถึงได้มายืนอยู่ที่หน้าร้านด้วยกันไงคะ
“หนูรู้ค่ะ แต่ถึงไม่ยิ้มก็ช่วยยืนทำหน้าปกติได้ไหมคะ หน้าแบบนี้เพื่อนของหนูเกร็งหมด”
“ไม่อะ หน้าแบบนี้แหละ ไปได
