หลายวันต่อมา
ตึกๆๆ
เสียงเคาะนิ้วกระทบกับโต๊ะไม้เรียกความสนใจจากคุณหมอหนุ่มซึ่งกำลังมีสมาธิกับงานตรงหน้าให้หันไปมอง
ใบหน้าจิ้มลิ้มคลี่ยิ้มร่าชูหน้าจอโทรศัพท์ให้เห็น ว่าตอนนี้คือเวลาห้าโมงเย็นแล้ว
เย็นวันศุกร์ที่ทุกคนเฝ้ารอ
"อืม เก็บของแป๊บ" เซฟงานและพับหน้าจอปิดอย่างว่าง่าย พร้อมกับเก็บของทุกอย่างยัดใส่เป้ส่วนตัว
คนตัวเล็กอุ้มกระเป๋าแล็ปท็อปตนเองยืนไถมือถือดูรายการที่กำลังสนใจระหว่างรออีกฝ่ายโดยไม่อิดออด สักพักก็ยื่นหน้าจอไปให้เขาดูอีกครั้ง
"มีโพรโมชันถาดกลางหนึ่งแถมหนึ่งค่ะ^^"
พูดอ้อมๆ หมายถึงอยากกินนั่งเอง
"จะกินอะไรก็สั่ง" หยิบธนบัตรสีเทายัดใส่มือน้อยด้วยใบหน้าเรียบเฉยพร้อมกวักมือเรียกให้เดินออกจากห้องพร้อมกัน
ระหว่างที่คนตัวโตขับรถกลับคอนโดมิเนียม คนที่นั่งข้างเบาะคนขับก็ถามจ้อตลอดเวลา หากเป็นเมื่อก่อนคงบอกให้หยุดพูดไปแล้ว
แต่ตอนนี้มันกลายเป็นความชาชิน
"ถาดกลางสองนะคะ สปาเกต
