หลายวันมานี้พัตเตอร์นั่งทบทวนความรู้สึกของตนเองหลายๆ เรื่อง และแน่ใจแล้วว่าพะแพงเป็นคนสำคัญ วันนี้เขาจึงตั้งใจจะชวนเธอออกไปทานมื้อค่ำด้วยกัน และมั่นใจว่าหญิงสาวไม่ได้กลับบ้าน เพราะเห็นว่ารถของเธอยังจอดอยู่ที่ลานจอดรถ
และก็เป็นตามคาด พะแพงยืนเกาะขอบระเบียงรับลมอยู่ที่ห้องตัวเอง มองเห็นเพียงด้านหลังก็รู้สึกคิดถึงตัวนุ่มนิ่มจับใจ
คุณหมอหนุ่มไม่รอช้า รีบเปิดระเบียงห้องตนเองออกเจอหน้าคนตัวเล็ก พะแพงที่ได้ยินเสียงบานเลื่อนประตูเปิดก็หันมามองเขาเล็กน้อย เธอก้มหน้าและหมุนตัวจะเดินเข้าห้อง
“แพง...” เขาเรียกเธอเอาไว้ก่อนจะไม่มีโอกาส
รู้สึกเสียใจและจุกในอกเมื่อเห็นปฏิกิริยาเมื่อครู่ของหญิงสาวที่จงใจหลีกเลี่ยงตนเอง
พะแพงหยุดเดินและยืนก้มหน้านิ่ง
ไม่แม้จะสบตากันด้วยซ้ำ
“คุยกันหน่อยได้ไหม?” เขาเว้าวอนและขยับเข้าไปหาในจุดที่อยู่ใกล้กันมากที่สุด “ขอโทษที่วันนั้นพี่ใจร้อน”
เป็นครั้งแรกที่แทนตัวเอง
