"แพง...ทำไมมีเธออีกคนอยู่ข้างนอก" หันไปถามอีกคนที่นั่งหน้าซีดอยู่ใกล้ๆ
"พะ แพงไม่รู้ พี่พัตอย่าเปิดนะคะ...แพงกลัว"
มือเล็กเอื้อมขึ้นมาจับมือเขาแน่น พร้อมกับเงยใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นมาสบตาเขา
นั่นทำให้คุณหมอหนุ่มมองเห็นความผิดปกติชัดเต็มสองตา
ทั้งที่บอกว่ากลัว แต่ม่านตาที่เป็นส่วนแสดงความรู้สึกหรือประสาทรับรู้ของมนุษย์ที่ควรจะหดเล็กลงเพราะความกลัวกลับเป็นปกติ
โกหก...
เท้าหน้าก้าวถอยหลังช้าๆ จนมือที่เกาะกุมอยู่หลุดลงตกไปวางบนตักเล็ก พะแพงแสดงสีหน้าแปลกใจพร้อมกับมองมาที่ร่างสูงด้วยความงุนงง
สายตาที่เขามองกลับมาในตอนนี้ไม่มีความรักความเอ็นดูหลงเหลืออยู่ และสิ่งที่เข้ามาแทนที่นั่นคือความหวาดระแวง
"หึ..."
รู้ตัวไวจังนะ...
แกร๊ก~
เจ้าของห้องหมุนลูกบิดดึงประตูให้เปิดออกช้าๆ ในขณะที่ดวงตาคมยังคงจับจ้องคนที่นั่งบนโซฟาราวกับระวังสัตว์ร้าย
พะแพงที่ยืนอยู่หน้าห้องส่งยิ้มให้เจ้าของห้องตามมารยา
