ก๊อกๆ
"เด็กๆ คะ ไปกินข้าวกันค่ะ"
เสียงจากมารดาดังขึ้นที่หน้าประตูทำให้ทั้งคู่ผละออกจากอ้อมกอดกันและกัน นิ้วเรียวเกลี่ยคราบน้ำตาออกให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะจูงมือของหญิงสาวออกไปข้างนอกด้วยกัน
พิมพ์ญาดายืนยิ้มอยู่หน้าห้อง มองลูกชายกับเพื่อนลูกสาวที่จับมือกันแน่นก็เข้าใจสถานการณ์ เพียงแต่ในฐานะคนเป็นแม่ก็ควรจะพูดอะไรบางอย่าง
"น้องแพงไปรอที่ห้องอาหารก่อนนะคะ"
ทันทีที่พูดคำนั้นออกไป คนตัวเล็กก็สะดุ้งเล็กน้อย จากนั้นจึงพยักหน้ารับและเดินโค้งผ่านออกไปยังด้านล่าง
ส่วนลูกชายก็มองมายังผู้เป็นแม่ด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก พัตเตอร์โลกส่วนตัวสูงตั้งแต่เข้าช่วงวัยรุ่น แต่ไม่ได้แสดงออกไปทางก้าวร้าว
"ทำไมน้องแพงร้องไห้"
สายตาของหมอสูติอย่างเธอเฉียบคม แม้ระยะหลังจะมุ่งทำงานวิจัยจนไม่ได้ตรวจเคส แต่ประสาทรับรู้และสัญชาตญาณของแพทย์ยังครบถ้วนดีทุกประการ
"ไม่ได้ทะเลาะกัน" แต่ไม่บอกว่าเคยมีปัญหากันมาก่อน "หิว
