"คุณมาหาฉันเหรอคะ"
"ใช่ครับ"
"มาหาเมียผมทำไม" โรเบิร์ตเดินเข้ามาขวางหน้าไว้เมื่อเห็นคนแปลกหน้าเดินตรงเข้ามาหาผู้เป็นภรรยา
"มัดหมี่ เหลืออีกแค่นิดเดียว ทำไมคุณถึงทิ้งความฝันของตัวเอง" ผู้ชายคนนั้นดูเหมือนจะไม่สนใจโรเบิร์ตเลย เขายังมองไปที่มัดหมี่ แล้วพูดกับเธอต่อ
"ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่" ทำไมใบหน้าของเขาถึงสว่าง มองแล้วมันทำให้สบายตา รู้สึกโล่ง
"คุณเข้าใจดีกว่าใคร" ดวงตาชายผู้นั้นมองสบตาเธอ
"คุณกลับไปเถอะค่ะ" ฉันไม่รู้จักคุณ เรารีบหันหลังให้ แล้วเดินกลับเข้ามาในบ้าน
"โอกาสของคุณเหลืออีกแค่ไม่กี่วัน คุณไม่คิดจะคว้ามันไว้เลยเหรอ"
เท้าของเราถึงกับก้าวต่อไปไม่ได้เมื่อได้ยินคำนี้ ถ้าเราคว้าโอกาสนี้ไว้ ลูกเราก็จะได้ลืมตาดูโลกใช่ไหม เราก็จะได้อยู่ดูแลพ่อกับแม่ยามแก่เฒ่าใช่ไหม..แต่กับเขาล่ะ
"มันเกิดอะไรขึ้นบอกแม่ได้ไหม" มานีเห็นท่าทางของลูกสาว และมองดูหน้าลูกเขยที่ตอ
