นาทีนี้เราไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ความรู้สึกของเราเหมือนถูกปลดปล่อยจากพันธนาการ ไม่ใช่แค่ความรู้สึกสิ ตอนนี้เราถูกปลดปล่อยแล้วใช่ไหม..
เรารีบเก็บเสื้อผ้าเอาเท่าที่จำเป็น แล้วมาที่ บขส. ซึ่งก่อนจะออกมาเราก็ได้บอกแม่ไว้
"จะไปไหนครับ"
พอมาถึงบขส. เด็กรถแถวนั้นก็เดินมาถาม และเด็กรถคนนี้เราจำได้แม่นเลย เพราะเราเคยนั่งไปกับเขาครั้งหนึ่งตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเริ่มงมเข็มในมหาสมุทร
"รถพี่จะไปเชียงใหม่ไม่ใช่เหรอคะ"
"ใช่แล้วจ้าคนสวยขึ้นเลย..."
เรารีบขึ้นรถคันนั้น ..เพียงไม่นานรถก็ออกจากบขส.
ในขณะที่เรากำลังเดินทางไปหาเขาอยู่นั้น หัวใจของเราว้าวุ่นมาก เขาจะจำเราได้ไหม ถ้าจำไม่ได้เราต้องเริ่มต้นยังไงดี ..ร้อยแปดพันเก้าคำถามที่ประดังเข้ามาซึ่งยังไม่มีคำตอบให้กับตัวเอง ถ้าไม่ได้เจอหน้าของเขาก่อน
หลายชั่วโมงผ่านไป.. ตอนนี้รถได้วิ่งเข้ามาจอดที่ บขส. เชียงใหม่
เราก้าวลงจากรถ แล้วก็เรียกแท็กซี่ ..ที่ที่
