ท่ามกลางเสียงโหวกเหวกที่ดังครึกครื้นภายในห้องจัดเลี้ยง มีหญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่งกำลังทอดตัวทิ้งกับโซฟาอย่างลำบากใจ เมื่อคุณหัวหน้าแผนกมาดขรึมเมาเละไม่เหลือซาก จนตอนนี้นอนหัวทิ่มตักเธออยู่ในสภาพ ราวกับไม่มีกระดูกสันหลัง ครั้นจะมองหาตัวช่วยคนอื่น ๆ ทุกคนก็สนุกสุดเหวี่ยงกันเสียจนไม่น่าจะพูดรู้เรื่องกันหมด สุดท้ายเธอจึงได้แต่เขย่าเรียกคนเมาบนตักอย่างไม่มีทางเลือก
"พี่ซี~ พี่ซีคะ~ พี่ซีตื่นก่อน~"
ซีรวัฒน์หรี่ตามองคนตัวเล็กที่ก้มตัวมองตนพลางแอบลอบอมยิ้มในใจ แน่นอนว่าที่จริงแล้วเขาไม่ได้เมาแต่อย่างใด เพียงแต่อยากจะใช้โอกาสนี้ใกล้ชิดเด็กสาวก็เท่านั้น
"อืม อะไร...?"
"พี่ซีไหวอยู่ไหม? ฟินว่าพี่กลับบ้านก่อนดีกว่านะคะ เป็นคนชวนมาเองแท้ ๆ ชิงทิ้งตัวตัดหน้าคนอื่นแบบนี้ได้ไงเนี่ย?"
"เธอ..."
"อะไรคะ?"
"...เดี๋ยวไปส่ง" เสียงทุ้มพูดเพียงเท่านั้น ก่อนจะลุกเดินด้วยท่าทีโงนเงนออกไปจากห้องอาหารส่วนตัว โดย
