บทที่ 13 เดี๋ยวพี่สอนให้ดีไหมคะ

คิ้วเรียวของฟินแลนด์ถึงกับขมวดมุ่น หลังจากที่เธอใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการอ่านไฟล์เอกสารที่หัวหน้าแผนกหนุ่มคนใหม่ส่งมาให้ลองศึกษาแบบคร่าว ๆ ดวงตากลมโตกวาดมองข้อความในหน้าจอวนเป็นรอบที่สาม เมื่อภาษาไทยที่คุ้นเคยกลับกลายเป็นสิ่งที่เข้าใจยากขึ้นมาด้วยคำเฉพาะตามประสานักกฎหมาย เมื่อช่วงสาย ๆ ของวัน หลังจากที่เธอได้เข้ามาแนะนำตัวกับทุกคนในแผนกแล้วเรียบร้อย คุณหัวหน้าคนใหม่ก็ส่งไฟล์เอกสารและหนังสือบอกกล่าวทวงถามซึ่งเป็นรูปแบบประจำที่บริษัทใช้ส่งให้ลูกค้า เพื่อพูดคุยโต้ตอบกันมาให้เธอลองศึกษา แล้วก็มอบหมายงานให้เธอลองร่างเอกสารแบบนี้ให้เขาอ่านดูสักฉบับ เผื่อว่าในอนาคตหากเธอจำต้องประสานงานกับลูกค้าจะได้ไม่ติดขัดบกพร่อง และนั่นทำให้เธองงจนหัวหมุนอยู่ในตอนนี้ "เป็นอะไรไป? ทำไมทำหน้ายุ่งแบบนั้นล่ะ?" "ฟินไม่ได้เป็นอะไรค่ะพี่เต แค่กำลังงง ๆ นิดหน่อยน่ะค่ะ" ฟินแลนด์ยิ้มแห้งให้หัวหน้าแผนกหน้าคมที่มายืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของเธอตั้งแต่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบ เตชินทร์ที่ได้ยินดังนั้นก็กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเท้าแขนลงที่ขอบโต๊ะข้างกายหญิงสาว ก่อนจะแกล้งถามเสียงนุ่มที่ข้างใบหูของอีกฝ่ายตามประสาคนกะล่อน "หื้ม? ฟินงงตรงไหน เดี๋ยวพี่สอนให้ดีไหมคะ?" ใบหน้าเล็กเงยหน้ามองคนที่เข้ามาประชิดตัวด้วยแววตาเป็นประกายในทันทีเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะช้อนตาอ้อนอีกฝ่ายโดยพลันด้วยความเคยชิน จนหัวหน้าแผนกหนุ่มได้แต่อมยิ้มกับความน่าเอ็นดูกับเด็กคนนี้ในใจแบบเงียบ ๆ มือใหญ่เอื้อมไปจับหลังพนักเก้าอี้เพื่อหมุนคนตัวเล็กให้กลับไปจดจ้องที่จอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มอธิบายโครงสร้างเอกสารให้อีกฝ่ายฟังอย่างช้า ๆ เพื่อให้สามารถทำความเข้าใจได้โดยง่าย แต่คนกะล่อนก็ยังเป็นคนกะล่อน เพราะเมื่อกลิ่นหอมชวนดมลอยฟุ้งออกมาจากกลุ่มผมของเด็กสาวคอยแต่จะทำลายสมาธิของเขาไม่หยุดหย่อน จนเขาเผลอโน้มใบหน้าต่ำลงไปดอมดมเสียหลายหนอย่างลืมตัว ยิ่งยามที่เด็กสาวขยับตัวดุ๊กดิ๊กไปมา ยิ่งทำให้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขาและเธอเหลืออยู่เพียงไม่ถึงคืบ จนเขาต้องยิ่งตั้งสมาธิตนให้มากขึ้นเพื่อจะไม่เผลอทำเรื่องอย่างว่าในออฟฟิศ กระทั่งเนื้อหาของเอกสารถูกพิมพ์ออกมาอย่างเรียบร้อย เตชินทร์จึงยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงในที่สุด "เสร็จจนได้...งั้นฟินพรินต์ออกมาเลยนะคะ" "เดี๋ยวก่อน!" เสียงทุ้มที่ดังขัดขึ้นทำเอาคนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งเฮือกและหันกลับไปมองต้นเสียงอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากถาม พ่อหัวหน้าแผนกหนุ่มก็โน้มตัวลงมาคร่อมแขนกักกันหญิงสาวไว้และจดจ่อจัดหน้ากระดาษให้เสียอย่างนั้น "พะ พี่เต..." "เวลาทำเอกสารต้องทำให้เรียบร้อยกว่านี้นะรู้ไหม? ลูกค้าส่วนมากรู้จักเราผ่านตัวหนังสือพวกนี้ทั้งนั้น เพราะงั้นเราต้องใส่ใจรายละเอียดให้มาก เพื่อความน่าเชื่อถือ เข้าใจหรือเปล่า?" เตชินทร์หันมาถามอย่างลืมตัว หลังจากจัดการจัดหน้ากระดาษใหม่ทั้งหมดและกดพรินต์เองเสร็จสรรพ ด้วยความที่มีนิสัยเรื่องมากกับเรื่องงานซึ่งขัดกับหน้าตาแบบสุด ๆ ของตัวเอง ทำให้เขาเผลอตัวลงมือแก้งานของน้องใหม่เองจนได้ แต่ปลายจมูกที่สัมผัสกันโดยบังเอิญเมื่อครู่ทำให้เขาเผลอเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนไปเป็นเจ้าเล่ห์และพูดหยอดน้องกลับไปอย่างรวดเร็วเพราะไม่ต้องการให้บรรยากาศน่าอึดอัดเกิดขึ้นในที่ทำงาน "...มองจอสิครับ มัวแต่จ้องพี่แบบนี้ ระวังท้องไม่รู้ตัวนะ" "ฟินไม่ใช่ปลากัดสักหน่อย จะท้องได้ไงละคะ" ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ยับยู่อย่างน่ารัก เล่นทำเองคนที่กำลังจ้องมองอยู่ถึงกับใจสั่นอย่างไม่รู้ตัว "ไม่ใช่ปลากัดก็ท้องได้นะ ว่าแต่เราใช้น้ำหอมอะไรเนี่ย? กลิ่นโคตรดีเลย..." "เอ๊ะ? วันนี้ฟินตื่นสายเลยลืมฉีดน้ำหอมนะคะ ฟินว่าน่าจะเป็นกลิ่นแชมพูมากกว่าล่ะมั้ง" ฟินแลนด์พูดตอบอีกฝ่ายไปโดยไม่ผละหนี ก่อนจะจับปลายผมเงาสลวยของตนเองขึ้นดมและยื่นไปให้เขาอย่างลืมตัว "...นี่ไง ใช่กลิ่นนี้ไหมคะ?" นักกฎหมายหนุ่มก้มลงสูดดมปลายผมนุ่มอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด พลางจ้องมองร่างอิ่มด้วยสายตาราวจะกลืนกินเด็กขี้ยั่วลงไปในท้อง "สาบานที นี่หนูไม่ได้ยั่วพี่อยู่ใช่ไหมครับคนสวย..." ฟินแลนด์ยักไหล่เป็นการตอบคำถามนั้นแบบกวน ๆ ด้วยท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายเผลอ มุดตัวออกจากวงแขนแกร่งของชายหนุ่มทันทีและออกไปหยิบเอกสารที่เครื่องพรินต์อย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่วายหันกลับไปขยิบตาอย่างขี้เล่นเป็นการทิ้งทวน ก่อนวิ่งหายไปจนสุดทางเดิน ทิ้งให้หนุ่มนักหยอดจอมกวนอมยิ้มกับท่าทางน่ารักอยู่ตรงนั้นเพียงคนเดียว "แสบจริง ๆ เลยนะ ยัยเด็กนี่..."