บทที่ 12 ย้ายแผนก

หลังจากเริ่มฝึกมาได้เกือบสองสัปดาห์ สาวสวยไซซ์มินิอย่างฟินแลนด์ก็สามารถปรับตัวเข้ากับบริษัทและเนื้องานที่ตัวเองรับผิดชอบได้อย่างรวดเร็ว ขาเรียวก้าวเข้าไปในตึกสูงระฟ้าด้วยความเคยชิน ก่อนจะแย้มยิ้มทักทายพี่ ๆ พนักงานรักษาความปลอดภัยและพนักงานต้อนรับชั้นล่างอย่างสนิทสนม จนเมื่อลิฟต์จอดลงที่ชั้น 23 เธอจึงสับเท้าไปยังโต๊ะทำงานที่ตัวเองใช้มาตลอดสองอาทิตย์ในทันที "อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน~" เสียงใสเอ่ยทักเหล่าพนักงานหนุ่มที่อยู่ใกล้ ๆ โต๊ะของตัวเองเหมือนอย่างทุกวัน ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเก็บข้าวของสัมภาระของตนให้เรียบร้อย โดยไม่ทันสังเกตเห็นแววตาละห้อยของคุณเลขาหนุ่มเลยแม้แต่นิดเดียว ก๊อก ก๊อก ฟินแลนด์เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง เมื่อโต๊ะทำงานถูกเคาะโดยใครบางคนเบา ๆ ครั้นเมื่อเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้น ใบหน้าคมคร้ามของหัวหน้าฝ่ายกฎหมายก็ปรากฏเข้าสู่สายตาในทันที "พี่เตมีอะไรรึเปล่าคะ? วันนี้มาแต่เช้าเชียว..." "อะไรกันครับน้องฟิน~ ติดไอ้วินจนลืมไปแล้วหรือครับ ว่าถึงวันที่หนูต้องเข้าแผนกพี่แล้วนะคนสวย" ใบหน้าสาวฉายแววฉงนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปยังคุณเลขาหนุ่มที่ยืนเยื้องไปด้านหลัง วินที่เห็นดังนั้นจึงเดินเข้ามาใกล้โต๊ะเด็กสาว พลางยกยิ้มพูดด้วยความเสียดาย "หลังจากนี้ ฟินต้องเวียนเข้าไปดูงานแผนกละสัปดาห์ ก่อนจะเริ่มฝึกเป็นผู้ประสานงานจริง ๆ นะครับ วันนี้ฟินต้องไปที่แผนกของหมอนี่ก่อน ถ้ามีปัญหาหรือไม่เข้าใจอะไร ก็มาถามพี่ได้นะครับ เข้าใจไหม?" หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน ที่จริงตามตารางฝึกงานมันก็ต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว เพียงแค่เธอลืมตัวไปหน่อยก็เท่านั้น แต่ก่อนจะได้พูดอะไรตอบกลับ คุณหัวหน้าคนใหม่จอมกะล่อนก็พูดขัดพ่อเทวดาหน้ามนขึ้นมาเสียก่อน "เฮ้ ๆ ~ น้องฟินเขาไปฝึกงานแผนกฉัน ถ้ามีปัญหาน้องเขาก็ต้องมาปรึกษาฉันไหม? ไม่ทราบว่าคุณเพื่อนว่างงานมากหรือครับ? ถึงได้ทำตัวเป็นผู้ปกครองน้องอยู่แบบนี้น่ะ?" เตชินทร์พูด พลางยักไหล่ใส่เพื่อนสนิทตัวเองแบบกวน ๆ แต่กลับโดนอีกฝ่ายเมินหันไปคุยกับเด็กฝึกงานคนสวยหน้าตาเฉยเสียอย่างนั้น "ฟิน ไอ้หมอนี่มันอาจจะน่ารำคาญไปบ้าง ถ้าทนไม่ไหว ก็ไล่มันไปได้เลยนะหรือจะเอาขวดน้ำมาตั้งกั้นอาณาเขตไม่ให้มันเข้าใกล้ก็ได้ เดี๋ยวพี่ช่วยเต็มที่เลย" "อ้าวเฮ้ย! ไอ้วิน! ไอ้เพื่อนเวรนี่!" ฟินแลนด์ถึงกับหัวเราะลั่นกับความกัดกันเบา ๆ ของทั้งคู่ ก็เคยได้ยินมาอยู่หรอก ว่าบรรดาหัวหน้าแผนกทั้งหลายกับคุณบอสเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม ดูท่าทางคงจะเป็นเรื่องจริงงั้นสินะ เธอคิดพลางกลั้นยิ้มจนแก้มแทบแตก เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนที่กำลังตีกันหันมามองต้นเสียงอย่างเธอแบบพร้อมเพรียง ยิ่งเมื่อเห็นว่าคนโตกว่ามีท่าทีเก้อเขินเพียงใด เธอยิ่งกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ได้ลำบากมากขึ้นเท่านั้น "ถ้างั้น...วันนี้ก็พยายามเข้านะฟิน เอาไว้ตอนเย็น ถ้าพี่เลิกงานเร็วกลับบ้านพร้อมพี่ก็ได้นะครับ" วินเอ่ยบอกอีกฝ่ายอย่างมีนัยยะ แต่ยังไม่ทันที่เจ้าของชื่อจะได้ตอบอะไร เตชินทร์ก็แทรกขึ้นมาก่อนจนได้ "เด็ก(ฝ่าย)กู กูไปส่งเองได้ครับเพื่อน ไปครับน้องฟิน~ เราไปทำงานกันดีกว่า ปล่อยพวกบ้างานทิ้งไว้แถวนี้แหละครับ" เมื่อพูดจบ เตชินทร์ก็ฉวยโอกาสลากข้อมือบางของหญิงสาวออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คนที่ถูกกล่าวหาว่าบ้างานยืนคิ้วกระตุกอยู่เพียงลำพัง...