บทที่ 5 จะหลบหน้าทำไม? (2)

“ที่จริงไอ้พี่เจนั่นมันก็กังวลเหมือนฉันนั่นแหละน่า เพียงแต่งานฝ่ายสัมพันธ์ชุมชนมันต้องออกไปลงพื้นที่กับชาวบ้านตลอดเวลา จะหาโอกาสมาคุยกับเธอเหมือนฉันได้ยังไง? ถึงพี่เจมันจะทำเป็นใจเย็น ให้เวลาแกค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ ตัดสินใจก็เถอะ แต่ไอ้หมอนั่นก็คงจะใกล้หมดความอดทนแล้วเหมือนกัน ไม่งั้นมันจะมาตามจิกฉันยิก ๆ ว่า ‘ได้คุยกับเธอบ้างรึยัง’ ไปทำไม” พอถูกร่ายใส่ยาวเหยียดเสียขนาดนี้ มิ้งก็สำนึกผิดแทบไม่ทัน และคล้ายกับสวรรค์เป็นใจ อยากให้เธอได้เคลียร์ใจกับพี่เจเร็ว ๆ อย่างไรอย่างนั้น เพราะในจังหวะเดียวกัน คนที่ถูกพูดถึงก็เดินนำกลุ่มลูกค่ายที่เพิ่งทำฝายกับชาวบ้านเสร็จเข้ามาในเขตโรงเรียนในทันใด “พี่เจ!!!” ณัฐริกาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อจู่ ๆ ฮาร์ทก็ตะโกนเรียกพี่เจขึ้นมาแบบไม่บอกไม่กล่าว ซึ่งพอเจ้าของชื่อหันมามองแล้วเห็นว่าเธอยืนอยู่กับฮาร์ท เขาก็หันไปพูดอะไรกับลูกค่ายเล็กน้อยและปลีกตัวมาทางนี้อย่างว่องไว “พี่เจ...” เธอเรียกเขาเสียงค่อย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมองมาด้วยแววตาที่แฝงเอาไว้ด้วยความกังวล แถมฝั่งนั้นยังเปิดปากพูดอย่างร้อนรนจนเธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดในใจ “มิ้ง พี่กำลังคิดว่าจะไปคุยด้วยอยู่พอดีเลย คือเรื่องวันนั้นพี่...” “ขอโทษนะคะ!” เสียงหวานพูดแทรกขึ้นมากลางคันโดยไม่ปล่อยให้พี่เจได้พูดจนจบประโยค ก่อนจะกลั้นใจสารภาพความรู้สึกของตัวเองออกไป “ขอโทษจริง ๆ ค่ะพี่เจที่ทำให้พี่รู้สึกไม่ดี แต่สาบานได้เลยว่ามิ้งไม่ได้ตั้งใจ ที่มิ้งหลบหน้าพี่...เพราะมิ้งไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงเวลาที่เราเจอกันเฉย ๆ แต่ไม่ได้รังเกียจหรือรู้สึกไม่ดีอะไร ดังนั้นพี่ไม่ต้องคิดมากนะคะ” ตากลมเหลือบมองสองหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าตัวเองสลับไปมาด้วยความรู้สึกเก้อเขินอย่างประหลาด แต่เพื่อป้องกันการเข้าใจผิด ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องพูดออกไปให้ชัด ๆ “ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ที่มิ้งไม่ชัดเจนจนทำให้พี่กับฮาร์ทต้องกังวล ที่จริงเรื่องวันนั้นมันดีมากเลย แต่มิ้งไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องแบบนั้นมาก่อน พอคิดว่าจะต้องเผชิญหน้าหลังจากที่ทำแบบนั้น มันก็เลยอายน่ะ... อีกอย่าง มิ้งรู้สึกไม่ดีกับตัวเองด้วยที่ชอบกับผู้ชายสองคนพร้อมกัน ถึงพี่เจกับฮาร์ทจะบอกว่า ‘แล้วแต่มิ้ง’ ก็เถอะ แต่ถ้ามิ้งไม่เลือกใครสักคน มิ้งก็ไม่ต่างอะไรกับคนเห็นแก่ตัวไม่ใช่หรือไง การคบกันแบบสามคน มันไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่คนในสังคมยอมรับ ซึ่งมิ้งไม่อยากให้เรื่องของเราเป็นแบบนั้น แต่ถ้าจะให้เลือกใครคนใดคนหนึ่ง แล้วปล่อยให้อีกคนเสียใจ อันนี้มิ้งก็ทำไม่ได้เหมือนกัน สุดท้ายพอยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอายังไงดี มิ้งเลยเลือกจะหนี...โดยลืมคิดไปเสียสนิทว่าพี่เจกับฮาร์ทจะรู้สึกยังไง” ที่จริงระยะเวลาสี่วันที่ผ่านมา ณัฐริกาขบคิดอะไรอยู่หลายอย่าง เธอคิดแม้กระทั่งว่า ‘ไม่ต้องเลือกใครแล้วเจ็บเท่า ๆ กันทุกคนไปเลยดีไหม’ จะได้จบปัญหา แต่สุดท้าย...ก็ตัดใจทำไม่ลง เพราะลึก ๆ มิ้งก็ไม่อยากจะเสียใครไป “...พี่ว่าเราคิดมากเกินไปรึเปล่า?” หญิงสาวได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่พี่เจตอบกลับมาหลังจากเงียบไปสักพัก มิ้งรู้สึกสับสนไม่น้อยกับคำพูดนั้น ทว่าฮาร์ทที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กันกลับเห็นด้วยกับคำพูดนั้นเสียได้ “จริงอย่างที่พี่เจว่า... นี่มันเป็นเรื่องของพวกเราสามคนนะ ฉันไม่เข้าใจว่าเธอจะไปสนใจว่าสายตาคนอื่นทำไม” “จะไม่ให้สนใจได้ยังไงในเมื่อพวกเราไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กันแค่สามคน ทั้งสองคนจะทำเป็นหูทวนลมได้จริงหรือ ถ้าหากคนอื่นเอาเรื่องของเราไปพูดแบบเสีย ๆ หาย ๆ น่ะ” “เราแคร์คนทั้งโลกไม่ได้หรอกนะมิ้ง คนอื่นจะเอาเราไปพูดไปนินทายังไง เราห้ามได้เสียที่ไหน? พี่ว่า...เราโฟกัสแค่คนที่สำคัญกับเราอย่างเดียวดีกว่าไหม กับคนกลุ่มนี้ถ้าเราอธิบายเหตุผลให้เขาฟังดี ๆ พวกเขาคงยอมเข้าใจ เพราะถ้าเขารักและหวังดีกับเราจริง ๆ พวกเขาก็คงอยากเห็นเรามีความสุขเหมือนกัน” “ถูกต้องตามนั้นเลย ตราบใดที่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นจาก ‘ความยินยอมของพวกเรา’ คนอื่นจะเข้ามายุ่งด้วยได้ยังไง? การที่เราจะคบกับใครสักคนมันเป็น ‘สิทธิส่วนบุคคล’ ไหม? เธอไม่จำเป็นต้องขอความเห็นจากใครหรอกนะ” ทั้งที่อยากเถียงออกไปแท้ ๆ แต่พอฟังเหตุผลของทั้งคู่แล้ว ณัฐริกากลับรู้สึกจนปัญญา ตากลมจ้องมองใบหน้าของสองหนุ่มสลับกันไปมา ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเมื่อเห็นความดื้อรั้นฉายสะท้อนอยู่ในแววตาที่กำลังจับจ้องกัน “...มิ้งขอเวลาตัดสินใจสักพักได้ไหม?” เธอพูดเสียงแผ่ว ขณะที่หลบสายตาจากคนที่ยืนประจันหน้ากับตัวเองอยู่ ซึ่งพอบอกออกไปแบบนั้นพี่เจก็ตอบรับโดยพลัน “ได้สิ พี่ไม่รีบอยู่แล้ว มิ้งค่อย ๆ คิดไปก็ได้” ทว่า... “ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกพี่เจ” “เอ๊ะ!?” เพราะไม่คิดว่าจะถูกฮาร์ทปฏิเสธกลับมา ณัฐริกาเลยหลุดอุทานออกไป ตากลมเลื่อนไปสบมองเพื่อนสนิทที่คบกันมานานด้วยความไม่เข้าใจ เพราะแต่ไหนแต่ไรฮาร์ทคือคนที่ตามใจเธอยิ่งกว่าใครเลยด้วยซ้ำ “ยายนี่น่ะเป็นประเภทหนีปัญหา ขืนพี่ไม่กำหนดเวลาให้ชัด ๆ มันคงประวิงเวลาไปเรื่อยแหง ...เอาเป็นว่าฉันจะให้เวลาเธอคิดจนกว่าจบค่าย หวังว่าถึงตอนนั้นเธอจะหาคำตอบให้พวกฉันได้แล้วนะ” มิ้งได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองในใจว่า ณ จุดนี้เธอสามารถตอบว่า ‘ไม่’ ได้ด้วยหรือ? ในเมื่ออีกฝ่ายพูดดักทางกันเอาไว้ซะขนาดนี้น่ะ แต่ครั้นจะเถียงออกไปก็เถียงไม่ออก เพราะเธอก็เป็นคนชอบหนีอย่างที่ฮาร์ทพูดจริง ๆ นั่นแหละนะ สุดท้ายมิ้งจึงทำได้เพียงก้มหน้าก้มตายอมรับชะตากรรมอย่างเลี่ยงไม่ได้ “เดี๋ยวสิฮาร์ท... ให้คิดจนกว่าจะจบค่ายนี่มันเหลืออีกแค่สามวันเองนะ จะไม่กดดันมิ้งมากไปหน่อยหรือไง?” “ถ้าไม่กดดันบ้าง ชาตินี้เราคงไม่ได้คำตอบหรอก พี่เชื่อเถอะว่าระยะเวลาสามวันน่ะเกินพอแล้วสำหรับการทำใจ คนอย่างยายนี่...ถึงยังไงก็คงมีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้ว ติดแค่ว่าจะกล้าพูดออกมาเมื่อไหร่ ที่ผมกำหนดระยะเวลาไว้ก็เพื่อเพิ่มความกระตือรือร้นให้ พวกเราจะได้ไม่ต้องเสียเวลาก็เท่านั้น” ฮาร์ทอธิบายกับพี่เจที่พูดออกหน้าแทนเธอ ก่อนจะหันมาสบตากันด้วยสีหน้าไม่น่าไว้วางใจนัก “อ๋อ~ แล้วระหว่างนี้เธอก็เลิกหลบหน้าและทำตัวตามปกติกับพวกฉันสักทีนะ แค่นี้ฉันก็หงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว!” “ตะ แต่ว่า...!” “ไม่มีแต่! ถ้าเธออายกับเรื่องวันนั้นมากจนทนทำตัวตามปกติไม่ได้ งั้นฉันซ้ำให้จนกว่าจะหายอายเอาไหม? เธอลองเลือกเอาแล้วกันนะว่ายอมทำตัวเหมือนเดิมง่าย ๆ หรือจะให้ฉันทำแบบนั้นอีกครั้ง แต่ฉันขอเตือนไว้ก่อนเลย...ว่าคราวนี้คงไม่จบแค่ภายนอกเหมือนอย่างวันนั้นหรอกนะ ตัดสินใจเอาแล้วกัน ฉันยังไงก็ได้อยู่แล้ว~” พอพูดจบ ฮาร์ทก็โบกมือเดินจากไป โดยไม่เปิดช่องให้เธอได้ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย กระทั่งเห็นว่าแผ่นหลังนั้นเดินห่างออกไปไกลลิบ มิ้งก็ได้แต่ทอดถอนใจ “เฮ้อ...” เดิมทีก็สับสนมากพออยู่แล้ว พอมาถูกเร่งรัดด้วยเวลาแบบนี้ด้วยยิ่งแล้วใหญ่ ทว่าในระหว่างที่รู้สึกห่อเหี่ยวอยู่คนเดียวในใจ ก็มีน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยดังขึ้นมา “ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เพราะแบบนั้น หญิงสาวถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่า ตอนนี้เธอไม่ได้ยืนอยู่เพียงลำพัง ทั้ง ๆ ที่พี่เจเองก็กำลังรอคำตอบจากเธออยู่เหมือนกัน แต่ก็ยังอุตส่าห์เป็นห่วงความรู้สึกกันด้วยงั้นสินะ “ไม่เป็นไรค่ะพี่เจ พวกเรากลับไปทำงานกันต่อเถอะ” เธอพูดแบบนั้น พร้อมกับส่งยิ้มให้คนข้างกาย เมื่อความห่วงใยที่สัมผัสได้ทำให้ณัฐริการู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมา เอาวะ! สามวันก็สามวัน! ระหว่างนี้เธอจะตัดสินใจและพูดออกไปให้ชัด ๆ ให้ได้ว่าจะเอายังไงต่อกับความสัมพันธ์ที่อีนุงตุงนังกันมานาน เธอควรจะซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองสักที ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อพี่เจกับฮาร์ทที่คอยอยู่เคียงข้างกันมาตลอดด้วยละนะ ‘หลังจบค่าย’ อย่างนั้นสินะ? จนกว่าจะถึงตอนนั้น มิ้งได้แต่ภาวนาว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี...