ตอนที่11:ฟาดไม่ฟาด

Part ขุนแผน ผมมองยัยตัวแสบที่ทำหน้าตาเครียดแค้นเหมือนอยากจะสับผมเป็นชิ้นๆ ในตอนที่ผมเอามือไปโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้ต่อหน้าตากล้อง ยิ่งเห็นเธอพยายามจะขัดขืนแต่ทำไม่ได้ ผมยิ่งรู้สึกสนุก " เดี๋ยวมา " ผมก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอเบาๆ จนเธอขนลุกซู่ ก่อนจะผละออกมาเดินไปจัดการเรื่องโอนเงินจ่ายค่ารถสปอร์ตคันใหม่ที่เพิ่งประมูลมาได้สดๆ ร้อนๆ 200 ล้านสำหรับผมมันก็แค่เศษเงินแลกกับความสะใจและ ‘ของแถม’ ที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่บนแท่นนั่น หลังจากจัดการเอกสารเสร็จ ผมก็เดินกลับไปหายัยตัวแสบ แต่ดันเห็นพวกเธอกำลังยืนล้อมวงเถียงอะไรกันบางอย่าง ผมเลยชะลอเท้าแอบฟังอยู่เงียบๆ " เจ๊! ฉันไม่ไปนะ!! ไม่ไปเด็ดขาด!!! " เสียงยัยเมย์แว๊ดขึ้นมาอย่างเอาเป็นเอาตาย " ใช่เจ๊! ถ้าจะไปอีเมย์ต้องหนี!! " ยัยมายเพื่อนสนิทเธอรีบเสริมทัพทันที " ว๊ายตายแล้ว! ไม่ได้นะหล่อน! ในสัญญาเขาระบุไว้ชัดเจนว่าแกต้องไปอำนวยความสะดวกให้ลูกค้าวีไอพี แต่เค้าทำอะไรแกไม่ได้หรอกย๊ะ ถ้าเค้าทำแกก็โดนฟ้องสิไม่ต้องกลัว แต่ถ้าแกไม่ไปตอนนี้ แกต้องเสียค่าปรับคูณ 2 จากราคาประมูลรถเลยนะ แกไหวหรอย๊ะอีเมย์! " เจ๊เคตีดิ้นเร่าๆ พยายามกล่อมสุดชีวิต หึ... ผมหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ คิดหรอว่าถ้าคนอย่างขุนแผนจะ ‘ทำ’ จริงๆ จะมีหน้าไหนมาห้ามผมได้ ผมตัดสินใจเดินดุ่มๆ เข้าไปกลางวง ทั้งสามคนสะดุ้งโหยงทำหน้าตกใจสุดขีด โดยเฉพาะยัยตัวแสบที่ตาโตเท่าไข่ห่าน " ไป " ผมพูดขึ้นสั้นๆ พลางส่งสายตานิ่งลึกไปทางเธอ " กลับดีๆ นะมึง... เดี๋ยวกูรีบกลับ " เธอหันไปสั่งลาเพื่อนรักเสียงอ่อย " เออ มีไรโทรมานะมึง " ยัยมายตอบกลับด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก " เร็ว " ผมแกล้งเร่งเสียงเข้ม เมื่อเห็นเธอยังทำหน้าอาลัยอาวรณ์เหมือนจะพรากจากกันไปรบ " อะ...เออออ รู้แล้วน่า! ทำเป็นเร่ง เชอะ! " เธอเดินสะบัดบ๊อบใส่ผมแล้วจงใจเดินชนไหล่ผมออกไป ดูก็รู้ว่าในใจแม่งโคตรกลัวผมเลยแต่ยังทำเป็นเก่ง ผมหันไปบอกเพื่อนว่าจะกลับแล้ว ก่อนจะเดินไปที่รถสปอร์ตคันใหม่ที่เพิ่งถอยมา ขับวนหาแม่สาวชุดแดงจนเจอ... แล้วภาพที่เห็นก็ทำเอาผมควันออกหู! ยัยนั่นกำลังยืนฉีกยิ้มกว้างแลกไลน์อยู่กับไอ้เน ผู้ชายที่บังอาจมาแข่งประมูลกับผมเมื่อกี้ ปรี๊ดดดดดด!!!! ผมกดแตรลั่นสนิทหูจนคนแถวนั้นสะดุ้ง ยัยเมย์รีบไหว้ลาไอ้หน้าจืดนั่นแล้วฟึดฟัดเดินมาขึ้นรถผมทันที ปัง! เธอปิดประตูรถอย่างดังจนรถสั่นไปทั้งคัน ไม่สงสารรถกูเล๊ยยย! " เบาหน่อย... 200 ล้านกูนะ " " แค่นี้ขนหน้าแข้งคุณไม่ร่วงหรอก บ้านรวยไม่ใช่รึไง " เธอสวนกลับทันควันพลางกอดอกเชิดหน้า " รู้ได้ไงว่าบ้านกูรวย? ชอบกู... จนถึงขั้นแอบสืบประวัติกูเลยหรอ " ผมแกล้งแหย่ " นี่! อย่ามาพูดมั่วๆ นะ! " " แล้วรู้ได้ไงล่ะว่ารวยจริง " " กะ...กะ...ก็ถ้าไม่รวย จะซื้อรถนี่มาทำไมตั้ง 200 ล้านล่ะ! " เออ... รอดตัวไปนะมึง " หึ " ผมหัวเราะแล้วส่ายหัวเบาๆ ผู้หญิงอะไรปากโคตรร้าย แถมเถียงคำไม่ตกฟาก " จะพาฉันไปไหน รีบๆ ไปนะฉันง่วงแล้ว " " ไม่ต้องรีบ... กูยังไม่เงี่ยx " " อี๋! ทุเรศ! กล้าพูดออกมาได้ยังไงไม่อายปาก " เธอทำหน้าขยะแขยงใส่ผม ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นแก้เก้อ " อายทำไม ปากกูก็เคยเลียมึงมาแล้วไง " ผมพูดพร้อมกับยักคิ้วกวนๆ ให้เธอไปทีหนึ่ง " อะ...อะ...ไอ้บ้า! หึ้ยยย! ลามกจกเปรต! " เธอหน้าแดงแปร๊ดจนถึงหู ผมยักไหล่อย่างไม่ยี่หระแล้วขับรถต่อไป ผมกะว่าจะพาเธอไปร้านอาหารหรูประจำของผม บรรยากาศดีๆ อาหารแพงๆ กะว่ากินเสร็จแล้วจะเxดต่อให้หนำใจ เพราะผู้หญิงร้อยทั้งร้อยก็ชอบความหรูหราทั้งนั้นแหละ หล่อ รวย สเปกผู้หญิงทุกคนอยู่แล้ว แต่ยังไม่ทันจะเลี้ยวเข้าพ้นประตูร้าน เธอก็หันมาเขย่าแขนผมรัวๆ " นี่ๆๆ คุณ! ฉันไม่ชอบร้านนี้ อยากกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำ! " ห๊ะ? กูนี่หูฝาดป่าววะ ผมทำหน้างงจัดจนต้องหันไปมองหน้าเธอชัดๆ " งงอะไร? ก๋วยเตี๋ยวหลังมอตอนดึกๆ อะอร่อยจะตาย พาไปหน่อย " สุดท้ายผมก็ต้องยอมขับรถพาเธอไปตามทางที่เธอบอก ผู้หญิงห่าไรพากินของดีๆ ไม่ชอบ หรือแม่งไม่ใช่ผู้หญิงวะ? พอถึงร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง เธอก็รีบโดดลงรถไปทันทีไม่รอผมเลยสักนิด " ป้าๆ! วันนี้ขอพิเศษนะคะ " " โหยยย วันนี้เลิกไวเนอะอีหนู รอแป๊บนึงลูก " ป้าเจ้าของร้านทักทายอย่างคุ้นเคย " วันนี้มีลาภลอยน่ะป้า เลยกลับไว หิวก๋วยเตี๋ยวป้าคนสวยสุดๆ เลยเนี่ย " " แหม ปากหวาน เอาหมูแดงเพิ่มไปแล้วกันวันนี้ " " น่าร๊ากกก วันนี้ขายดีไหมคะป้า " " ก็เรื่อยๆ เหมือนเดิม... แล้ววันนี้พาแฟนมาหรอหนะพ่อหนุ่ม? เอาอะไรลูก? " เธอยืนสั่งอาหารแล้วคุยกับป้าเจ้าของร้านอย่างสนุกสนาน เจื้อยแจ้วจนลืมผมที่ยืนหัวโด่อยู่ข้างหลังไปเลย " อ้าว! ลืมเลย คุณจะกินอะไรเดี๋ยวสั่งให้ หรือกินไม่เป็นจะกลับก่อนกะ... " " เหมือนมึง " เธอพูดยังไม่ทันจบผมก็รีบเบรกไว้ก่อน " ป้า! พิเศษอีกชามครับ " ระหว่างที่รอก๋วยเตี๋ยว เธอก็คุยกับป้าคนขายไปเรื่อยครับ พูดมากชิปหาย พอกินเสร็จจังหวะจะจ่ายตังค์ ผมกำลังจะควักกระเป๋า เธอก็ดันชิงควักเงินออกมาตัดหน้าผมซะก่อน " กูจ่ายเอง " ผมพูดเสียงเข้ม กะจะเลี้ยงตามมารยาท " ได้ไงคุณ! คนละครึ่งดิ เอาแบงค์ร้อยมา ฉันคืนให้ 50 " เธอดึงเงินจากมือผมแล้วยัดแบงค์ 50 กลับคืนมาให้ ก่อนจะจ่ายตังค์แล้วหันมามองหน้าผมแบบนิ่งๆ " ไปดิ... ง่วงแล้ว " ผมพาเธอขับรถออกมาได้สักพัก พอหันไปมองอีกที ยัยตัวแสบที่เคยจ้อไม่หยุดกลับเงียบสนิท... หลับปุ๋ยไปแล้วครับ ผมมองใบหน้าตอนหลับที่ดูไม่มีพิษมีภัยของเธอแล้วก็ลอบยิ้มออกมา ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว... ผมเลยตัดสินใจหักพวงมาลัยพาเธอตรงดิ่งมาที่คอนโดผมทันที หึ😏