เป็นเพื่อนกันไม่ได้

คุณครูประถมศึกษาตัวเล็กผิวขาวได้แต่นั่งเกร็ง หลังจากจบยกโชว์มวยไทยของค่ายที่ค่อนข้างจะมีชื่อเสียงแล้วได้มาร่วมวงสังสรรค์กับกลุ่มคนที่พบเจอกันในอู่ซ่อมรถคราวนั้น แต่จะเรียกว่าเป็นการฉลองก็ไม่ถูก เนื่องด้วยเราแค่มานั่งทานข้าวต้มมื้อดึกด้วยกันเฉย ๆ เทิดเอ่ยปากชวนขนาดนี้ หากณีนรินทร์ปฏิเสธไปก็ยังไงอยู่ “ตกลงว่าพวกไอ้เด็กเปรตนั่นมันทำอะไรมึงก่อนขึ้นชก” อดีตนักมวยที่ครั้งหนึ่งสมัยยังเป็นวัยรุ่นเคยเดินสายอาชีพได้รางวัลมามากมายก่อนจะผันตัวเองออกมาเป็นช่างที่บ้านเกิดเมืองนอนเพราะอาการบาดเจ็บกล่าวถามกับเด็กซึ่งนั่งตรงข้ามกัน ขนาดเอกราชมันเป็นแค่เด็กที่อยู่ช่วยในค่ายมวย นานทีถึงยอมขึ้นสังเวียนบ้างเพื่อตอบแทนบุญคุณคนบ้านนั้นยังโดนแบบนี้ หากเจ้าของค่ายปั้นมันขึ้นมาเป็นเบอร์หนึ่งแล้วดันสู่สายอาชีพจริงจัง รุ่นน้องร่วมอู่เดียวกันจะไม่ตายเลยหรือยังไง ถ้าเอกราชไม่ขอเอาไว้ว่าไม่อยากมีเรื่อง ป่านนี้ไอ้กันมันได้โดนเทิดสั่งสอนจมตีนไปแล้ว “อ่า กันมันแค่ขอให้ซ้อมก่อนจะขึ้นต่อจากผมก็แค่นั้นครับ พี่เทิดอย่าหัวร้อนเลย” “ผมว่าละ ซ้อมแต่บอกให้พี่เป็นเป้านิ่งให้มันอีกแล้วใช่ไหม” ริวเองก็หัวเสียอยู่ไม่น้อยที่ได้ยินคำตอบเดิม ๆ ของเอกราช แต่เจ้าตัวก็ยอมมันเอง พวกเขาคงจะช่วยอะไรไม่ได้มากหรอก บุญคุณ บุญคุณ บุญคุณ ใช้ชาตินี้จะไม่หมดเลยมั้ง ไอ้คำว่าบุญคุณเนี่ย “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรครับ ลุงชัยไม่อยู่เขาก็วานให้ผมช่วยดูแลคนในค่ายให้อยู่แล้วด้วย” “มึงช่วยงานในค่ายเขามากี่ปีแล้วไอ้เอก ทำตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ถ้ามันเหนื่อยมากก็ออกมาเถอะว่ะ” “ใช่พี่ ลุงมันเคยช่วยพายายวันส่งโรงพยาบาลจากที่โดนพวกรายวันตบตีก็จริง แต่พี่ก็ช่วยงานเขาทุกอย่างแทบจะเป็นมือเป็นตีนให้แล้ว ถ้าพี่ไม่กล้าคุย ให้ป๋าเรืองไปพูดให้ก็ได้ไหมครับ ลุงชัยต้องเข้าใจพี่อยู่แล้ว” “แต่ว่าถ้าขาดรายได้จากที่ไหนไป รายได้ผมก็จะลดลง” เอกราชก็เรียนจบแค่นี้ แน่นอนว่าไม่ได้มีสิทธิ์จะเลือกงานขนาดนั้น ตอนนี้หากขาดรายได้จากที่ไหนไปมันไม่พอใช้หนี้ที่ผู้เป็นยายก่อเอาไว้แน่ ๆ ทราบแหละว่าอยู่ค่ายมวยตัวเองก็ไม่ได้ต่างจากขี้ข้าม้าครอก แต่สัปดาห์หนึ่งเข้าไปช่วยไม่กี่วัน อีกทั้งเวลามีโชว์ก็ยังพอได้เงินกลับมาใช้จ่าย ชายหนุ่มจึงอดทนอยู่อย่างที่เห็น “เอ่อ...” “อ้าว ลืมว่าคุณครูอยู่ด้วย พี่โมโหไปหน่อย ถ้าพวกพี่คุยอะไรที่มันซีเรียสต้องขอโทษด้วยนะครับ ว่าแต่อาหารถูกปากไหมครับ อิ่มหรือเปล่า อยากทานอะไรอีกไหม เดี๋ยวพี่เลี้ยงพร้อมไอ้เด็กพวกนี้เอง” เอาจริง ๆ เทิดก็แค่ลองกล่าวชวนหญิงสาวตามมารยาท เพราะไม่ได้คิดว่าเธอจะกล้ามานั่งร่วมวงทานข้าวกับพวกเราแบบนี้ เนื่องจากคนทั้งจังหวัดก็ทราบดีอยู่แล้วว่าเจ้าตัวเป็นลูกเต้าเหล่าใคร เพียงแต่เธอกลับไม่ถือตัวเลยสักนิด “ไม่เป็นไรค่ะ ๆ อาหารอร่อยมาก นรินทร์อิ่มแล้วเหมือนกันค่ะ ไม่อยากได้อะไรเพิ่มแล้วค่ะ” “โอเคครับ มันก็ดึกมากแล้ว งั้นเราแยกย้ายกันเลยดีกว่าครับ ไอ้เอกมึงไปส่งคุณครูด้วย” ยังไม่ทันที่เอกราชจะได้รับคำหรือปฏิเสธอะไรพี่เทิดไปเลยด้วยซ้ำ เจ้าตัวก็รีบลากริวกลับไปด้วยกัน แล้วปล่อยให้เขาอยู่กับหญิงสาวเพียงลำพัง ยังดีที่ตอนนี้อยู่ในงานใหญ่ของตัวจังหวัด เพราะถ้าเป็นในหมู่บ้าน อีกฝ่ายคงจะได้โดนนินทาเพราะเอาตัวมาเข้าใกล้คนอย่างเขา “จริง ๆ คุณเอกราชไม่ต้องเดินไปส่งนรินทร์ที่รถก็ได้นะคะ” “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้ลำบากใจอะไรเลย กลัวแค่ถ้ามีคนรู้จักคุณณีนรินทร์มาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดีหรือเปล่าครับ” “นรินทร์ก็คน คุณเอกราชก็คน อย่าลดคุณค่าตัวเองเลยค่ะ อีกอย่างไม่ต้องเรียกนรินทร์ยาวขนาดนั้นก็ได้ เรียกนรินทร์หรือไม่หนูณีก็ได้ค่ะ” “หนูณี...” “ชื่อเล่นค่ะ” “ผมไม่กล้าหรอกครับ มันดูสนิทกันเกินไป” “…คุณเอกราชไม่อยากสนิทกับนรินทร์เหรอคะ ก็คิดว่าตัวเองจะได้เพื่อนใหม่แล้วเสียอีก ต้องขอโทษด้วยนะคะ” เธอกล่าวออกไปแบบไม่ได้จริงจังอะไร ทว่าใบหน้าของคนข้างกายก็ทำเอาหญิงสาวต้องเปล่งเสียงหัวเราะออกมายามได้แกล้งอีกฝ่าย ทั้งที่เป็นคนเก็บตัว ไม่สุสิงกับใครเกินความจำเป็นแท้ ๆ อย่างไรชายหนุ่มถึงทำให้เธอไม่เป็นตัวเองได้ขนาดนี้ โดยที่เราเพิ่งจะเจอกันแค่สามครั้ง “อยากครับ ผมอยาก” “คะ? เมื่อกี้คุณเอกราชว่ายังไงนะคะ” คนที่หันไปสนใจปาโป่ง รวมถึงร้านใกล้ ๆ กันก็เปิดเพลงเรียกความสนใจลูกค้าค่อนข้างจะเสียงดังเลยส่งผลให้ไม่ได้ยินที่อีกฝ่ายคุยด้วย “เปล่าครับ ๆ ว่าแต่คุณครูอยากเล่นเหรอ” เขากับเธอแค่ได้มารู้จักกันมันก็ดีมาก ๆ สำหรับไอ้เอกราชคนนี้แล้ว ฉะนั้นอย่าอาจเอื้อมไปมากกว่านี้เถอะ “อยากค่ะ แต่เล่นไม่เคยจะได้รางวัลเลย” “งั้นผมเล่นให้เองครับ คุณครูอยากได้ตัวไหนชี้เลย” “จริงเหรอคะ!” “ครับ” “นรินทร์ชอบกระต่ายมาก ๆ เลยค่ะ อยากได้น้องคู่นั้น” ชายหนุ่มที่จ่ายเงินซึ่งหามาได้ด้วยตัวเองอย่างยากลำบากให้พ่อค้าเสร็จแล้วพยักใบหน้าให้บุคคลข้างกาย โดยไม่มีท่าทีลังเล ทั้งที่ต่อให้จะเป็นของที่ตัวเองอยากได้มากแค่ไหนก็ไม่เคยจะควักเงินซื้อมันตามใจชอบเลยสักครั้ง เจอหน้าคุณครูคนสวยไม่กี่ครั้ง เอกราชก็เป็นขนาดนี้แล้ว ไม่แปลกเลยที่คนเขาลือกันว่าอดีตเจ้าของโรงสีใหญ่นั้นรักลูกปานแก้วตาดวงใจขนาดไหน แขนแกร่งยกขึ้นในอากาศ เล็งเป้าที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลอย่างมั่นคง ทราบแหละว่าอะไรพวกนี้ร้านก็มีวิธีของเขาที่จะทำให้ไม่ขาดทุน แต่คนที่รับทำงานมันมาแทบจะทุกอย่างเท่าที่ทำได้แล้ว มีหรือจะไม่รู้ว่ามันมีทริกเพื่อเล่นให้ได้ของรางวัลอยู่ และเพียงรอบเดียวเอกราชก็สามารถนำรางวัลที่หญิงสาวอยากได้มาให้ไม่ยาก “เก่งจริง ๆ นะไอ้หนุ่ม รอบเดียวก็เอาตุ๊กตาให้แฟนได้แล้วว่ะ” “ไม่...” “เย้ ได้จริง ๆ ใช่ไหมคะ!” “จริงสิแม่หนู ร้านลุงไม่โกง ๆ ว่าแต่เอาไอ้สองตัวนั่นใช่ไหม” “ใช่ค่ะ ๆ” เอกราชจำต้องกลืนคำปฏิเสธลงคออีกครั้งตอนเห็นรอยยิ้มดีใจและสดใจของคุณครูเด็กประถม เขามองราวกับอยากจะบันทึกเหตุการณ์วันนี้เอาไว้ลึกสุดในหัวใจ เพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสแบบนี้อีกหรือไม่ ก่อนดวงตาคมจะสั่นไหวขึ้นมายามณีนรินทร์นั้นแบ่งเจ้าตุ๊กตามาให้ “ครับ?” “นรินทร์อยากได้ก็จริง แต่คุณเอกราชเป็นคนเล่น เพราะงั้นเราแบ่งกันคนละตัวค่ะ” “ผม...” “นะคะ นรินทร์อยากเป็นเพื่อนกับคุณเอกราชจริง ๆ” “จริง ๆ เราเป็นเพื่อนกันไม่ได้นะครับ” “อ่า ทำไมล่ะคะ” “เพราะผมคิดว่าตัวเองเป็นพี่คุณครูอยู่หลายปีเลย” TBC.