เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอเห็นว่าใครคนหนึ่งอยู่ในมุมมืดของร้าน ลักษณะการยืนทิ้งขามือยืนควงกุญแจรถช่างคุ้นเคยเสียเหลือเกิน ไม่นานนักเขาค่อยๆ หันกลับมามองเธอด้วยรอยยิ้ม มันชัดยิ่งกว่าชัดเสียอีก
“พี่ยุ!” เธออุทานออกมาแผ่วเบา
“ไม่เจอกันตั้งนาน สวยขึ้นมากเลยนะ อิงฟ้า” เสียงของวายุเอ่ยทักทายเธอด้วยรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นที่มีให้เธอมาตลอดที่คบกัน แม้จะผ่านมาสามถึงสี่ปีแล้วเธอก็จำรอยยิ้มของเขาไม่เคยลืม ดขาค่อยๆ เดินมาหาเธอช้าๆ ท่าทางสง่างามนั้นของเขาทำให้เธอคิดถึงอยากจะวิ่งเข้าไปกอดให้หายคิดถึง แต่หยุดอยู่ได้แค่ความคิด
“พี่ยุ มาทำอะไรที่นี่คะ มาเที่ยวเหรอคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“พี่มาตามหารักแท้น่ะ คิดว่าคงเจอแล้วล่ะ” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและอ่อนหวาน น้ำเสียงนั้นของเขามันทำให้เธอใจวูบไหวอย่างมาก
“วันนี้ปีใหม่ พี่คงมากับคนรักสินะคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขาเผยรอยยิ้มออก
