อิงฟ้าพร้อมกับวายุที่เดินตามหลังเธอกลับมายังเก้าอี้หน้าบาร์ตัวเดิม แสงไฟสีม่วงจากด้านบนส่องกระทบเคาน์เตอร์บาร์เป็นประกาย เธอชะลอฝีเท้าเมื่อเห็นว่า มีนนอนฟุบหลับอยู่บนเก้าอี้สูง ศีรษะเอนพิงแขนอย่างหมดแรง แก้วเหล้าใบสุดท้ายวางอยู่ตรงหน้า น้ำแข็งละลายจนเหลือเพียงหยดน้ำเกาะขอบแก้ว
ไม่ทันไร… ร่างสูงในสูทสีเข้มก็เดินเข้ามาใกล้ ‘ชล ‘หัวหน้าบอดี้การ์ดของมีน ก้มศีรษะลงเล็กน้อยอย่างสุภาพ เมื่อเห็นอิงฟ้า เขารักษาระยะห่างตามมารยาท เพราะรู้ดีว่าเธอคือเพื่อนสนิทของเจ้านาย และเป็นคนที่โทรเรียกเขามา
“พี่ชลพามีนไปส่งที่บ้านเถอะค่ะ ดูท่าว่ามีนจะไม่ไหวแล้ว” อิงฟ้าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง สายตามองเพื่อนสาวอย่างอ่อนโยน
“ครับคุณอิงฟ้า” ชลตอบรับด้วยน้ำเสียงนอบน้อม สุภาพ และสำรวม
“ขอบคุณค่ะ” อิงฟ้ากล่าวตอบ ก่อนจะหันไปหามีน เอื้อมมือจับมือเพื่อนที่วางห้อยอยู่ข้างโต๊ะ บีบเบาๆ เหมือนต้องการส่งความห่วงใยไปถึงแ
