เมื่อเดินออกมานอกร้านวายุมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงหลายร้อยล้านของเขา เห็นว่าเหลือเวลาอีกชั่วโมงหนึ่ง เขาหันกลับไปหาเธอด้วยสายตาอบอุ่น
“เหลือเวลาอีกตั้งสองชั่วโมงเลยนะ” เขาพูดขึ้นมา
“สี่ทุ่มเองเหรอคะ” เธอถามเขา แล้วมองนาฬิกาในข้อมือเห็นว่าตอนนี้สี่ทุ่มยี่สิบเอง
“เรามีเวลาเหลืออยู่ เราไประลึกความหลังที่หนึ่ง” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วจับมือเรียวของเธอเดินมาที่รถสปอร์ตหรูคันสีดำสองที่นั่งในทันที
“พี่ยุ จะพาฟ้าไปไหนคะ” เธอถามเขาด้วยความสงสัย เขาเผยรอยยิ้มทอดสายตามองเธอด้วยความกังวล ราวกับว่าเขาจะพาเธอไปทำมิดีมิร้าย
“เชื่อใจพี่ไหม” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่อบอุ่นและคุ้นเคย
“ฟ้าเชื่อใจพี่ยุค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม
“ขึ้นรถกันเถอะครับ” เขาเอ่ยบอก บอดี้การ์ดของวายุเปิดประตูให้เธอ
“ขอบคุณค่ะพี่สิงห์” เธอเอ่ยบอกบอดี้การ์ดนามว่าสิงห์ เขาอยู่กับวายุมาเป็นสิบๆ ปี แต่ก่อ
