เมื่อเธอรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องอยู่ อิงฟ้าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา สายตานั้นนิ่ง ลึก และอบอุ่น เป็นการเชื้อเชิญที่ไม่ต้องการถ้อยคำใดๆ ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มบาง ๆ อย่างเข้าใจ วายุเผยรอยยิ้มตอบกลับอย่างรู้ทัน ราวกับหัวใจทั้งสองกำลังเต้นในจังหวะเดียวกัน เขาก้าวเข้าไปใกล้ วางแก้วแชมเปญหนึ่งใบลงบนแท่นวางใกล้ขอบอ่างอย่างมั่นคง อีกมือยกขวดขึ้นรินจนได้ระดับพอดี ฟองละเอียดสีขาวลอยตัวขึ้นอย่างสวยงาม ก่อนที่เขาจะยื่นแก้วนั้นให้เธออย่างทะนุถนอม
“ดื่มเป็นเพื่อนพี่นะ” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม อิงฟ้ายื่นมือขึ้นมารับแก้ว ปลายนิ้วเรียวแตะโดนมือเขาเพียงแผ่วเบา แต่ความอุ่นนั้นกลับชัดเจนเกินกว่าจะมองข้าม แสงสะท้อนของของเหลวสีทองอ่อนทาบลงบนผิวของเธอราวกับเพิ่มประกายให้ค่ำคืนนี้
“ค่ะ” เธอตอบรับอย่างไม่ลังเล วายุจึงรินแชมเปญใส่แก้วของตัวเอง ฟองซู่เบาๆ ดังคลอไปกับเสียงน้ำในอ่าง เขายกแก้วขึ้นเล็กน้อย สายตาไม่ละจากใบหน้าขอ
