“อิงฟ้า…” เขาเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบาแทรกอยู่ระหว่างจูบ เสียงนั้นต่ำ ทุ้ม และร้อนแรงจนเธอเผลอถอนหายใจ
“อย่าหยุดนะคะ…” เธอกระซิบตอบ ริมฝีปากยังแนบชิด “ฟ้าไม่อยากให้คืนนี้ผ่านไปง่าย ๆ” วายุไม่ตอบเป็นคำพูด เขาเพียงกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ดึงเธอเข้ามาแนบอก จูบของเขาลึกขึ้น เร่าร้อนขึ้น ราวกับปล่อยทุกความคิดถึงที่กักเก็บไว้มานานให้ไหลทะลักออกมาในคราวเดียว ไออุ่นในอ่างจากุชชี่ทวีความร้อน เสียงน้ำกระเพื่อมเบาๆ คล้ายกำลังร่วมรับรู้กับสิ่งที่เกิดขึ้น ริมฝีปากทั้งสองยังไม่ยอมแยกจากกัน ลมหายใจเริ่มไม่เป็นจังหวะ หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินชัดวายุผละออกมาเพียงนิด หน้าผากยังแตะกัน เสียงกระซิบของเขาแผ่วต่ำ แต่หนักแน่น
“คืนนี้…พี่จะไม่ปล่อยให้อิงฟ้าจำพี่แค่ด้วยความคิดถึงอีกแล้ว” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงพร่า สายตาเร่าร้อนจ้องมองใบหน้าเธอ อิงฟ้ายิ้มหอบหายใจเล็กน้อย ดวงตาฉ่ำวาวด้วยความรู้สึกเดียวกัน
“งั้น…ก็ทำให้มัน
