“ห้าเดือนแล้วนะฟ้า” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม สายตามองเธอไม่วอกแวก “เร็วกว่าที่พี่คิด แต่…ก็เป็นห้าเดือนที่พี่มีความสุขที่สุด” อิงฟ้ายิ้มละมุน นิ้วมือบีบตอบเบา ๆ
“ฟ้าก็เหมือนกันค่ะ บางทีก็ยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย” เธอเงยหน้ามองรอบตัว ก่อนจะกลับมาสบตาเขา “ไม่คิดว่าชีวิตจะพามาไกลขนาดนี้” คำพูดของอิงฟ้าทำให้วายุยิ้มบางๆ อย่างเข้าใจ
“พี่เองก็ไม่คิดว่าจะกลับมารักใครได้ลึกขนาดนี้อีก” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย “แต่พอเป็นฟ้า ทุกอย่างมัน…ง่ายไปหมด”
พนักงานเสิร์ฟยกอาหารทะเลจานแรกมาวางอย่างเงียบเชียบ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยคลอไปทั่วโต๊ะ แต่สายตาของทั้งคู่ยังคงจับจ้องกันมากกว่าอาหารตรงหน้า
“พี่ยุรู้ไหมคะ” อิงฟ้าเอ่ยเสียงเบา “สิ่งที่ฟ้าชอบที่สุด ไม่ใช่สถานที่ หรือของขวัญ” เธอหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้ม “แต่เป็นความรู้สึกที่พี่อยู่ข้าง ๆ แบบนี้” เธอเอ่ยบอกเช่นนี้ วายุสบตาเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย แววตาอบอุ่นและจริงจัง
“พี่ตั
