เมื่อพลุไฟลูกสุดท้ายดับลง เหลือเพียงแสงดาวและเสียงคลื่นที่กลับมาสม่ำเสมอ วายุลุกขึ้นก่อน เขายื่นมือให้อิงฟ้า เธอจับมือเขาแน่น ลุกตามอย่างว่าง่าย ราวกับรู้ว่าทุกย่างก้าวจากนี้ไปจะมีเขาอยู่ข้างกันเสมอ ทั้งสองเดินลงจากดาดฟ้าผ่านทางเดินไม้ที่ส่องสว่างด้วยไฟซ่อนแสงสีอำพัน แสงไฟอ่อนๆ ไล้เงาร่างให้ดูอบอุ่นและสงบ ประตูห้องนอนหลักถูกเปิดออกอย่างเงียบงัน ภายในคือพื้นที่ส่วนตัวที่หรูหราแต่ไม่โอ่อ่าเกินจำเป็น ผืนพรมสีเข้มดูดซับเสียงก้าวเดิน เตียงคิงไซซ์ปูผ้าสีครีมสะอาดตา ผ้าม่านโปร่งไหวตามแรงลมทะเลที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่
วายุปิดประตูลงเบา ๆ ความเงียบเข้ามาแทนที่อย่างเป็นมิตร อิงฟ้าหยุดยืนมองวิวทะเลนอกหน้าต่าง แสงจันทร์ทอประกายบนผิวน้ำเป็นเส้นยาว เธอยกมือขึ้นแตะแหวนที่นิ้วนางซ้าย แสงเงินสะท้อนวิบวับ ราวกับย้ำเตือนว่าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน วายุเดินเข้ามาด้านหลังโอบเธอไว้หลวม ๆ คางเกยบนศีรษะข
