ตอน 48 ฉันแค่หงุดหงิดนิดหน่อย
รถตู้คันหรูแล่นมาจอดเทียบหน้าล็อบบี้คอนโดมิเนียมแห่งใหม่ เพื่อส่งมิลาขึ้นไปจัดกระเป๋าเตรียมตัวเดินทางไปต่างจังหวัดในวันพรุ่งนี้
"ไว้เจอกันพรุ่งนี้เช้านะคะพี่เรย์"
มิลาคว้ากระเป๋าสะพายใบเก่งขึ้นคล้องไหล่ ยิ้มกว้างพร้อมยกมือโบกลาผู้จัดการส่วนตัว ทว่าจังหวะที่กำลังจะขยับตัว ฝ่ามือของเรย์กลับเอื้อมมารั้งต้นแขนเธอไว้
"..." มิลาชะงัก หันกลับมามองด้วยความแปลกใจ
"เหมย... จะไปหาท่านประธานเหรอ"
แววตาหลังกรอบแว่นของเรย์สั่นไหว น้ำเสียงไม่ได้ดูจริงจังเหมือนเวลางาน แต่แฝงความเว้าวอนในแบบที่มิลาไม่เคยเห็นมาก่อน
"ใช่ค่ะ เขาเพิ่งโทรตามเมื่อกี้นี้เอง เดี๋ยวเก็บของเสร็จหนูว่าจะขึ้นไปหาเลย" เธอพยักหน้ารับตามตรง
มือที่จับแขนเธออยู่เผลอบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับเขากำลังต่อสู้กับความรู้สึกบางอย่างข้างใน ก่อนที่ประโยคแผ่วเบาจะหลุดรอดออกมา
"อย่าไป... เลยนะ"
มิลากะพริบตาปริ
