ตอนที่ 15 ปล่อยออกมา
"อึก... ฮืออออ..."
เสียงสะอื้นไห้ของมิลาดังลอดไรฟันที่ขบแน่น ร่างกายบอบบางสั่นเทาไปทุกขุมขนราวกับลูกนกที่กำลังจะขาดใจ ภายในห้องนอนหรูหราที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของชายหนุ่มและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงปรี๊ด
ความรู้สึกในตอนนี้มันเกินกว่าคำว่า เจ็บ ไปไกลลิบ...
แก่นกายขนาดใหญ่ที่เพิ่งกระแทกสวนเข้ามาจนสุดโคนเมื่อครู่ มันฝังแน่นอยู่ในตัวเธอราวกับรากไม้ใหญ่ที่ชอนไชลงสู่ผืนดินแห้งแล้ง ทุกตารางนิ้วภายในช่องทางรักที่คับแคบถูกเติมเต็มจนไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน ผนังเนื้ออ่อนนุ่มถูกถ่างขยายออกจนตึงเปรี๊ยะ แทบจะปริแตกตามจังหวะชีพจรที่เต้นตุบๆ ของท่อนเนื้อยักษ์นั่น
ชายหนุ่มขบกรามจนเป็นสันนูน เขาแช่ค้างสะโพกสอบไว้นิ่งๆ ไม่ขยับเขยื้อน เพื่อให้เวลาร่างกายของเธอได้ปรับตัวรับขนาดที่ 'เกินมนุษย์' ของเขา
เหงื่อกาฬเม็ดโป้งผุดพราย
