ตอนที่ 66 หนูแพ้แล้วล่ะ
"ก็เปล่านี่"
คำปฏิเสธสั้นๆ ที่หลุดออกจากปากเขา ทำเอามิลาถึงกับชะงัก หยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาเมื่อครู่คล้ายจะหยุดไหลไปเสียดื้อๆ
"แล้วทำไมถึง..."
ลีเจย์ไม่ปล่อยให้คนป่วยได้ถามจนจบประโยค ชายหนุ่มลากเก้าอี้บุนวมตัวเดิมมาตั้งชิดขอบเตียงแล้วทิ้งตัวลงนั่ง นัยน์ตาคมกริบจดจ้องใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตานิ่งๆ ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะตบลงบนหน้าตักของตัวเองเบาๆ
"มานี่สิ"
"..." มิลาเม้มริมฝีปากแน่น นั่งนิ่งอยู่กับที่ราวกับกำลังชั่งใจ กำแพงความโกรธและน้อยใจที่เพิ่งพังทลายลง ทำให้เธอสับสนจนทำอะไรไม่ถูก
"จะไม่มาเหรอ" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามเรียบๆ ทว่าแฝงความกดดันเอาไว้
คนถูกเรียกสูดลมหายใจเข้าลึก หญิงสาวตัดสินใจขยับตัวลุกจากเตียงอย่างทุลักทุเล มือข้างหนึ่งต้องคอยระวังสายน้ำเกลือ ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวขา ร่างสูงก็เป็นฝ่ายขยับเข้าประชิด แขนแกร่งสอดเข้าที่เอวคอด ก่อนจะรั้งร่างบอบบางให้ต
