ตอนพิเศษ 17 บทสรุปท่านประธานกับนางร้าย
ความเหนื่อยล้าจากสัมผัสหนักหน่วงที่โถมเข้าใส่ตลอดทั้งคืนทำเอาสติของมิลามืดดับไปตอนไหนก็สุดจะจำ ร่างกายทุกสัดส่วนปวดร้าวระบมเหมือนถูกจับแยกชิ้นส่วน ความรู้สึกคับแน่นที่รุกรานซ้ำๆ ยังติดตรึงอยู่ตามผิวเนื้อราวกับรอยประทับที่ไม่ยอมเลือนหายแม้ในยามหลับ
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านม่านเนื้อดีเข้ามาตกกระทบเปลือกตา พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมวู้ดดี้ที่คุ้นเคย ผสมผสานกับไออุ่นจากท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดรอบเอว ปลุกให้คนที่กำลังหลับสนิทค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า
“นี่... ตื่นได้แล้ว”
เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นชิดริมหู พร้อมกับฝ่ามืออุ่นที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าอย่างเบามือ ทำให้มิลาที่ยังคงสะลึมสะลือขยับตัวยุกยิก ซุกหน้าเข้าหาแผงอกแกร่งอย่างขี้เกียจ เธอยังจำภาพดวงตาดุดันของเด็กหนุ่มคนเมื่อคืนได้แม่นยำ ริมฝีปากอวบอิ่มที่บวมเจ่อขยับยิ้มซุกซน ก่อนจะพึมพ
