ตอนที่ 97 ฉันรักเธอ
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องพักฟื้นที่เงียบสงบ
มิลาค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นพร้อมกับความเจ็บระบมไปทั้งตัว ฤทธิ์ยาที่กดทับอาการไว้ตลอดทั้งคืนเริ่มหมดลงทีละน้อย ทว่าท่ามกลางความปวดร้าว สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้กลับเป็นความอบอุ่นคุ้นเคยที่โอบล้อมอยู่รอบตัว
เปลือกตาที่ยังบวมช้ำค่อยๆ ปรือขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือแผงอกกว้างเบื้องหน้า เมื่อขยับสายตามอง เธอก็พบว่าลีเจย์กำลังนอนกอดเธออยู่บนเตียงคนไข้ที่ค่อนข้างคับแคบ ท่อนแขนแกร่งสอดประคองร่างของเธอเอาไว้แน่น
ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงและเนี้ยบอยู่เสมอ บัดนี้ดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ใต้ตาคล้ำลง บ่งบอกชัดเจนว่าผู้ชายคนนี้คงไม่ได้นอนเลยทั้งคืน และเพิ่งจะเผลอหลับไปได้ไม่นานด้วยความเหนื่อยล้าสะสม
หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยเพื่อคลายความปวดเมื่อยที่แผ่นหลัง ทว่าเพียงแค่ร่างเล็กขยับเขยื้อน...
สัญชาตญาณระแวดระวังภัยข
