"แต่ปะป๊าอย่าเสียใจไปเลยนะคะ..." น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยกลั้วหัวเราะพร้อมกับรอยยิ้มออดอ้อน "ถึงปะป๊าจะอายุเท่าพ่อ... ถึงปะป๊าจะส่งรูปสวัสดีวันจันทร์ แต่หนูก็รักปะป๊าที่สุดเลยนะ"
คำว่า 'สวัสดีวันจันทร์' ทำเอาใบหน้าหล่อเหลาถึงกับชาวาบ... นั่นมันคือความอัปยศที่สุดในชีวิตของลีเจย์เลยก็ว่าได้
ย้อนไปตอนนั้น เขาแค่ไม่รู้ว่าจะหาเรื่องทักทายหญิงสาวว่ายังไงดี พอเห็นพวกพาร์ตเนอร์ธุรกิจรุ่นเดอะในกรุ๊ปไลน์ชอบส่งรูปดอกไม้พร้อมคำคมสวัสดีตามวันกันแต่เช้า ท่านประธานที่วันๆ เอาแต่ทำงานก็เลยกดยืมรูปพวกนั้นส่งไปให้เธอบ้าง... ใครจะไปรู้ล่ะว่าเด็กสมัยนี้เขาไม่ใช้กันแล้ว
ลีเจย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองยัยตัวแสบที่กำลังหัวเราะคิกคักจนตาหยีทั้งที่แก้มยังบวมช้ำ
"เลิกล้อเรื่องพวกนั้นสักทีเถอะน่า..." ชายหนุ่มบ่นอุบ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วแตะหน้าผากมนของคนป่วยเบาๆ อย่างนึกมันเขี้ยว
"ถ้าไม่ติดว่าเจ็บอยู่นะ... จะจับตีก้นให้เข็ด
