มือเรียวจับผ้าสีขาวที่คลุมหน้าของเด็กหญิงเปิดออกทีละนิด ถ้าตอนนี้ใครตั้งใจฟังคงได้ยินเสียงเต้นของหัวใจเธอ
"ฟ้าใส" มันคือเสียงของฟ้างามที่พูดออกมาก่อนที่เธอจะหมดสติไปอีกครั้ง
เพราะเด็กที่อยู่ใต้ผ้าคลุมสีขาวนั้นก็คือลูกสาวของเธอ เด็กหญิงฟ้าใส พินิจเกื้อกูล คนที่ถูกแม่ทิ้งไว้ที่หน้าบ้านเธอเมื่อหลายปีก่อน
"คุณฟ้างาม" เหมันต์รีบเข้าไปรับร่างของหญิงสาวที่กำลังทรุดลง
สองชั่วโมงผ่านไป..
"คุณฟ้างามเป็นยังไงบ้างคะ"
พอฟ้างามตื่นขึ้นมาก็พบว่า เธอนอนอยู่ในห้องของโรงพยาบาล หญิงสาวมองหน้าคนที่มาเยี่ยม
"คุณยู..ฉันแค่ฝันไปใช่ไหม..ลูกฉันยังอยู่ใช่ไหม" ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันคือความจริง แต่เธอก็อยากได้ยินว่ามันไม่ใช่ความจริง เธอแค่ฝันไป
"คุณฟ้าทำใจดีๆ ไว้นะคะ ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณแล้ว ฉันจะไม่ทิ้งคุณไปไหน" ไม่ใช่แค่ฟ้างามที่ร้องไห้ ตอนนี้เลิฟยูก็กอดฟ้างามร้องไห้เหมือนกัน
"คุณช่วยบอกผู้ชายคนนั้นให้ออ
