47 ป่วยกายป่วยใจ
เสียงมือถือเครื่องหรูแผดดังในช่วงเช้าทำให้ชายหนุ่มงัวเงียตื่นขึ้นมารับสาย แต่เมื่อเห็นว่าปลายสายเป็นแม่โทรมาเขารีบเหลือบตามองหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างๆ รมิดายังไม่ตื่น ยังคงนอนหลับตาพริ้ม เท้าจึงหนาลุกเดินไปรับสายที่ริมหน้าต่างเพราะอยากสูดอาการบริสุทธิ์ตอนเช้า ซึ่งหลังจากที่เขาลุกออกไป เปลือกตาบางที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักค่อยๆเปิดขึ้น
“ครับคุณแม่”
“นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว เรานัดลองแหวนแต่งงานไว้ไม่ใช่หรอ”
“แม่ก็ทำเป็นใจร้อนไปได้ แหวนแต่งงานมันไม่วิ่งหนีไปไหนหรอกครับ” ชายหนุ่มตอบติดตลก
“รีบไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปรับหนูโรสมาที่ร้านซะ แม่เลือกแหวนไว้ให้แล้ว”
“ขอเพชรเม็ดใหญ่ๆเลยนะครับ เพราะว่าที่เจ้าสาวของผมไม่เหมาะกับเพชรเม็ดเล็กๆ” ยิ่งเม็ดใหญ่เหลี่ยมก็ยิ่งเยอะ เหมาะกับคนอย่างโรสรินดี...ชายหนุ่มคิดในใจ
“พ่อบุญทุ่มจริงๆ สิบกะรัตเลยเป็นไง”
“จะสิบกะ รัตร้อยกะรัตผมก็ไม่เกี่ยง
