ตอนที่ 5 มันไม่ใช่นิ้วโว๊ย !

ตอนที่ 5 มันไม่ใช่นิ้วโว๊ย ! กว่าจะพาเพื่อนตัวดื้อที่ยิ่งดื้อกว่าเดิมกลับมาถึงห้องได้ ทำเอาต้นหนาวทั้งเหนื่อยทั้งหอบ ไม่รู้ว่าเพราะคาเฟอีนก่อนหน้า หรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์กันแน่ ถึงจะห่างกันหลายชั่วโมง แต่ก็ดื่มเข้าไปในวันเดียวกัน ทำเอายัยตัวแสบเดี๋ยวดีด เดี๋ยวเพ้อ จนชายหนุ่มปวดหัวเลยละ “เฮ้อ หวังว่าคงไม่ตื่นมากลางดึกหรอกนะ” คนตัวโตยืนมองเพื่อนที่นอนแผ่บนเตียง หลับใหลอย่างไม่รู้ความ ทั้งยังขยับปากขมุบขมิบอย่างไม่มีสติ ต้นหนาวตัดสินใจปล่อยคนเมาหลับไปทั้งอย่างนั้น เมื่อมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายจะไม่ตื่นขึ้นมา เขาจึงเดินมาเข้าห้องน้ำ ชำระร่างกายให้เรียบร้อยอย่างสบายใจ โครม ! ทว่าไม่ทันได้ถูสบู่ด้วยซ้ำ เสียงข้าวของหล่นลงพื้นดังสนั่นทำเอาตกอกตกใจ มือคว้าผ้าขนหนูพันตัวลวก ๆ ก่อนจะออกมาข้างนอก “พีช!” เขาตกใจเมื่อเห็นเพื่อนตัวดีหายไปจากเตียง ก่อนจะรีบก้าวฉับมาอีกฝั่ง “เจ็บอ่า...” “ทำไมไม่นอนเฉย ๆ ยะ จะลุกมาทำไมเนี่ย” ต้นหนาวรีบก้าวไปทางเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างเตียง มือก็คว้าแขนเรียวขึ้นมา ให้ร่างเล็กนั่งอยู่ข้างเตียงแทน “โอ๊ย แล้วหล่อนถอดชุดเพื่อ” เพราะตอนนี้เพื่อนสาวสวมเพียงชั้นในตัวเล็กและบราเซียลายดอกไม้ เข้ากับชุดเดรสที่ถูกถอดกองไว้ข้างเตียง “เหม็นเหงื่ออ่า จาอาบน้ามมมม” คนตัวเล็กพูดเสียงยืดยาน มือก็ลูบหัวเข่าไปมา เพราะเมื่อครู่ลงจากเตียงโดยลืมไปว่าตัวเองเจ็บขาอยู่ ทำเอาขาพลิกอีกรอบแล้วคว้าข้าวของข้างหัวเตียงหล่นลงมาด้วย โชคดีที่ไม่มีของอะไรเสียหาย “ขาบวมหมดแล้วเนี่ย ไม่ต้องอาบแล้ว นอนไปเลย พรุ่งนี้ค่อยอาบทีเดียว นอนเฉย ๆ รอฉันอาบน้ำเสร็จ เดี๋ยวจะมาประคบให้” ชายหนุ่มกล่าวเสียงดุ พยายามพูดช้า ๆ เพราะไม่รู้ว่าคนเมาจะรู้เรื่องแค่ไหน แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าขึ้นลง ก็พออุ่นใจ เขาพยายามไม่มองเรือนร่างของเพื่อนตัวดื้อ มันทำให้ตนรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา จนต้องรีบเบือนหน้าหนี กว่าจะกลับจากร้านอาหารก็ดึกเอาการ ร้านขายยาเลยปิดไปหมดแล้ว เขาเลยได้แค่แวะร้านสะดวกซื้อ แล้วซื้อน้ำแข็งติดมา นั่นแหละเป็นอีกอย่างที่ทำให้การพยุงคนเมากลับห้องดูลำบากกว่าเดิม “ว้าย!” ต้นหนาวร้องเสียงหลง ทันทีที่หันหลังกลับผ้าขนหนูก็ถูกดึงออกจากเอว จนเผยให้เห็นร่างเปลือยเปล่า ปฏิกิริยาอัตโนมัติเลยรีบเอามือไปกุมปิดกลางกายเอาไว้ “อาบด้วยยยย” คนเมาเอ่ยอย่างอแง “ปล่อยฉันนะ” “อ๋า...ทำไมมือแกแปลก ๆ อ่า นิ้วแกบวมเหรออออ” ลูกพีชมองไปที่ปลายนิ้วอีกคนด้วยท่าทางงุนงง พยายามกะพริบตาให้ภาพมันชัดเจนกว่าเดิม เหมือนเพื่อนสนิทกำลังชี้หน้าเธออยู่ แต่ปลายนิ้วมันดันดูบวม ๆ แล้วก็แดงก่ำอีกต่างหาก “โอ๊ย อีพีช! ปล่อยผ้าก่อน” ต้นหนาวแผดเสียงดังอย่างสุดจะทน มือกระชากผ้ากลับมาคลุมตัวอย่างรวดเร็ว “ฮือออ นิ้วแกน่ากลัวววว” คนเมาร้องไห้โฮออกมาทั้งที่ไม่มีน้ำตา ทำเอาคนฟังหน้าเขียวหน้าแดงสลับกันไปมา ไม่รู้จะโกรธ โมโห เขิน หรือว่าอายก่อนดี “มันไม่ใช่นิ้วโว้ยยยย อ๊ายยยย” สุดท้ายชายหนุ่มก็ไม่สนใจคนเมาอีก เดินกระแทกเท้าปึงปังไปอาบน้ำด้วยความรู้สึกไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด มือแกร่งทำความสะอาดตัวเองไปเรื่อย ๆ พยายามใช้น้ำเย็นมาไล่ความหงุดหงิดออกไป หน็อย...กล้าที่จะมองเป็นนิ้ว นิ้วบ้าอะไรมันจะใหญ่จะยาวขนาดนี้กันยะ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหกว่าเดิม จนต้องใช้เวลาสงบสติอารมณ์ตัวเองอยู่หลายนาที กว่าจะอาบน้ำเสร็จ พอเดินออกมาก็พบว่าคนเมาที่ดื่มเครื่องดื่มหลากหลายจนยิ่งมึนกว่าเดิมนั้นหลับไปอีกรอบแล้ว ชายหนุ่มลอบถอนหายใจ วันนี้ของเขาช่างยากลำบากและยาวนานเหลือเกิน ตอนแรกจะปล่อยให้ลูกพีชนอนทั้งอย่างนั้น แต่ก็กลัวว่าอีกคนจะป่วย สุดท้ายก็ต้องมารื้อหาชุดนอนไปสวมให้อยู่ดี ร่างสูงเดินไปหยิบผ้าผืนเล็กในห้องน้ำ มาห่อน้ำแข็งแล้วค่อย ๆ ประคบที่ข้อเท้าเล็ก โชคดีที่มันยังไม่บวมมากเท่าไร ทุกครั้งที่ขยับก็จะได้ยินเสียงครางอื้ออึงในลำคอของเพื่อนสนิทไปด้วย เขาพรูลมหายใจทางปาก เหมือนมีลูกจริง ๆ ให้ตายเถอะ “หมดฤทธิ์สักทีนะนังตัวแสบ” ผ่านไปหลายนาที ชายหนุ่มเองก็เริ่มง่วงเกินกว่าจะประคบไหว เลยใช้แผ่นเจลเย็นมาปิดไว้ที่ข้อเท้าแทน เขาบ่นเบา ๆ เล็กน้อย ก่อนจะห่มผ้าให้อีกคน แล้วเดินอ้อมมานอนบนเตียงอีกฝั่ง พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า “อื้อ...อุ่นจางงงง” ไม่ทันจะเข้าสู่ห้วงนิทรา ร่างเล็กที่จัดให้นอนแทบชิดขอบเตียงก็กลิ้งมาซุกเบียด ทั้งยังเอาใบหน้ามาถูไถกับหน้าอกเขาอีกด้วย “ออกไปนะ ขนลุก” เขาพยายามดันตัวอีกคนออก แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมาก เพราะอีกฝ่ายยังขาเจ็บอยู่ “หอมจัง อื้มมม ตรงนี้ก็หอมมม” ไม่เพียงเท่านั้น ใบหน้าเล็กก็ซุกดมตั้งแต่แผงอกจนขึ้นมาถึงลำคอ ทำเอาคนที่ไม่มีประสบการณ์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว “ว้าย หล่อนทำอะไร นังพีช” ไม่ทันได้ผลักอีกคนออก ร่างบางที่ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนก็พลิกมานั่งบนหน้าท้อง ทั้งยังก้มหน้าเข้ามาใกล้ คอเสื้อเปิดลึกจนเห็นเนินอกอิ่มเป็นก้อนในระยะประชิด ต้นหนาวตาเบิกโพลงอย่างตกใจ “หล่อจัง ผิวก็เนียนนนน หูยยย หอมด้วยยยย คิก ๆ วานเน้ ลูกพีชหิ้วผู้จายมานอนด้วย” คนเมาพูดกับตัวเอง มือก็ลูบใบหน้าเนียนของคนตรงหน้าไปด้วย ทั้งยังหัวเราะราวกับกำลังสนุกสนานอยู่ด้วย “ผู้ชายอะไรยะ ฉันต้นหนาวจ้า ออกไป๊” “ต้นหนาวววว หนายยย หนายต้นหนาวววว หล่อนก็ไปหาผู้ชายเหมือนกันสินะ ฮึ!” “โอ๊ย อีพีช กูต้นหนาวเองค่ะ ออกไปนอนดี ๆ” ชายหนุ่มทนไม่ไหวจนต้องแว้ดเสียงดัง พร้อมดันอีกคนออกให้พ้นจากตัว “อึก!” ดวงตาคมเบิกกว้าง แทนที่อีกฝ่ายจะลงไปจากตัวกลับล้มฟุบลงมา แถมยังประกบริมฝีปากเล็กมาที่ปากของเขาด้วยเช่นกัน จากสัมผัสที่แตะกันภายนอก เมื่อลมหายใจอุ่นร้อนเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดกันไปมา สองริมฝีปากก็ขยับเข้าหากันอย่างเนิบช้า รู้ตัวอีกทีต้นหนาวก็สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปควานชิมรสเมาเฝื่อนจากโพรงปากเล็ก ไล่เลียไปตามแนวฟันอย่างร้ายกาจ คนตัวเล็กที่แทบไม่มีสติเองก็ไม่ต่างกัน พยายามขยับปลายลิ้นสู้กลับมาอย่างไม่ยอมแพ้ เสียงลมหายใจหอบกระชั้นดังแผ่วเบา ทว่าไม่มีใครยอมใคร ใบหน้าสวยผละออกแล้วกดลงไปใหม่ย้ำ ๆ จนเสียงแลกเปลี่ยนน้ำลายดังลามก ไม่เพียงแค่เกี่ยวพันกันด้านใน ทว่าปลายลิ้นร้อนยังตวัดหยอกล้อกันด้านนอกอีกด้วย เดิมทีต้นหนาวเองก็ดื่มมาพอสมควร เมื่อเจอรสสัมผัสวาบหวามก็ทำเอาขนลุกชันไปทั้งกาย คล้ายว่าไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ “อา...พีชเสียวจางงง” คนตัวเล็กงึมงำอย่างไม่รู้ตัว ทว่ามันกลับดึงสติของชายหนุ่มกลับมาได้ทัน เขาดันอีกฝ่ายลงไปนอนข้างเตียง แล้วปล่อยไว้ทั้งอย่างนั้น ไม่นานก็ได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าอีกคนหลับไปแล้ว “ฉิบหายแล้วอีหนาว” คนตัวโตแทบกรี๊ดออกมา ได้แต่ก้าวเข้าห้องน้ำอย่างแผ่วเบา เพราะกลัวอีกฝ่ายจะตื่น เขาตบแก้มตัวเองพร้อมมองเงาสะท้อนในกระจก “บ้าไปแล้ว ๆ ๆ โอ๊ย” ใบหน้าหล่อแดงก่ำ ไม่เพียงแค่เพราะความเมาหรือกามารมณ์ที่ปะทุขึ้น ที่สำคัญคงเพราะใช้มือฟาดไปหลายครั้ง จนเห็นริ้วมือจาง ๆ บนข้างแก้ม “เป็นเพราะเหล้าแน่ ๆ” เพราะไม่อยากยอมรับว่าเมื่อครู่ตัวเองเป็นคนเริ่ม เลยป้ายความผิดไปให้สิ่งที่ไม่อาจโต้เถียงได้ซะเลย ถ้าตื่นมาจะมองหน้ายัยลูกพีชติดไหมเนี่ย ฮืออออ