เช้าวันใหม่
ฉันตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ทอดสายตามองไปยังภูเขาสีเขียวขจีตรงหน้า หลับตารับลมเย็นที่กำลังพัดโชยมากระทบผิว ดื่มด่ำกับบรรยากาศแต่แล้วต้องสะดุ้งเมื่อมีผ้ามาคลุมบนไหล่ ตกใจจนเกือบจะพลัดตกลงไปข้างล่าง ไทเกอร์รีบคว้ามือมาโอบเอวช่วยดึงไว้ อยากขอบคุณแต่เขาเป็นต้นเหตุครั้งนี้
“ระวังหน่อยจ๋าย” เขาเอ่ยเสียงดุพร้อมสายตาตักเตือน ทั้งที่ตัวเองมาไม่ให้สุ่มให้เสียงแท้ ๆ ใครบ้างจะไม่ตกใจ
“นายทำฉันตกใจนะ”
“ขอโทษ ลมมันเย็นก็เลยเอาผ้ามาคลุมให้”
“ถอยออกไปก่อน ฉันยังไม่ได้กินยาที่ลุงหมอให้มา” ฉันใช้มือดันอกแกร่งผลักเขาออกห่างจากตัว ไม่ได้คลื่นไส้มาพักใหญ่แล้วแต่เช้านี้มีอาการ
“ยาอยู่ไหนเดี๋ยวไปเอามาให้”
“ต้องกินหลังอาหาร”
“ฉันทำข้าวต้มไว้แล้ว หิวหรือยัง”
ไม่ชินเลยที่เขาทำอาหารให้กินอย่างนี้แต่ถือว่าฝีมือใช้ได้ทั้งที่ทำครั้งแรกแต่รสชาติอร่อย ไม่รู้ว่าเมื่อวานแค่ฟลุ๊คห
