หลังจากวางสายฉันเอาแต่คิดมากกับคำพูดของไทเกอร์ ครั้งนี้รู้สึกผิดจริง ๆ เพราะเขาไม่ได้มากวนใจเลยแต่ไปรำคาญใส่แบบนั้น เพราะอารมณ์ที่มันควบคุมไม่ได้ด้วยส่วนหนึ่งพอเป็นไทเกอร์ก็พร้อมจะหงุดหงิดง่าย ๆ เพียงแค่เขาพูดจายียวน
นั่งคิดอยู่นานว่าจะทำยังไงเพราะโทรกลับไปเขาก็ปิดเครื่อง ในที่สุดก็ทนความรู้สึกผิดไม่ไหวเลยตัดสินใจโทรไปเล่าให้ใจ๋ฟังเพื่อปรึกษา
“ทำยังไงดีใจ๋ ให้พี่เสือไปดูไทเกอร์ได้ไหม” หลังจากเล่าให้ฟังแล้วฉันก็ถามด้วยความร้อนใจ เขาเมาด้วยกลัวคิดทำอะไรบ้า ๆ ไร้สติ
(จ๋ายพูดแรงไปจริง ๆ นะครั้งนี้)
“อื้อ อารมณ์มันขึ้น ๆ ลง ๆ หงุดหงิดง่ายมากเวลาคุยกันแล้วเขาชอบพูดแหย่จ๋ายให้อารมณ์เสีย”
(ถ้าเป็นห่วงจ๋ายก็ไปดูเองเลย แค่ขอโทษไทเกอร์ก็ดีใจแล้ว)
“ไม่ได้เป็นห่วง… คือ… ห่วงก็ได้แต่เพราะจ๋ายรู้สึกผิดที่พูดแรงไป” เผลอกำมือแน่นวูบวาบไปทั้งตัวไม่รู้เพราะอะไรถึงมีอาการอย่างนี้ แต่จะให้ไปหาอีกคนเวล
