ไทเกอร์รีบเช็ดน้ำตาที่เปื้อนแก้มพร้อมรอยยิ้มฉายแววความดีใจจนล้นออกมาราวกับเป็นคนละคนกับที่ร้องไห้เมื่อครู่ เขารีบลุกขึ้นยืนกำลังจะปรี่มาหาฉันจึงรีบยกมือขึ้นห้ามแล้วบอก “หยุด หยุดตรงนั้นห้ามมาใกล้”
ร่างหนาชะงักเขาหุบยิ้มไปทันทีพร้อมขมวดคิ้วเข้มตั้งคำถาม “ไหนบอกว่า… ให้โอกาส”
“โอกาสให้แก้ตัวไม่ใช่ทำอะไรกับร่างกายฉันได้ตามใจ อย่าลืมว่านายไม่มีสิทธิ์”
“ที่ให้โอกาสเพราะสงสารใช่ไหม” ไทเกอร์ถามเสียงเบา และฉันก็ตอบไปตามสิ่งที่คิด “ใช่ บอกแล้วไงว่าตอนร้องไห้สภาพนายดูไม่ได้ เพราะฉะนั้นอย่าร้องให้เห็นอีก”
“ไม่เป็นไรถึงจะเพราะสงสารก็ยังดีกว่าไม่ได้โอกาส”
“หยุดดื่มได้แล้ว บุหรี่ก็เบาบ้าง ไม่รักตัวเองก็คิดถึงลูกทำได้หรือเปล่า”
คนถูกถามรีบพยักหน้าอย่างเชื่อฟังแล้วตอบ “ครับทำได้”
“ฉันจะกลับแล้วคนขับรถรออยู่” รู้สึกว่าการคุยกันในครั้งนี้กินพลังงานร่างกายฉันไปเยอะเลย แต่ถึงอย่างนั้นมันก็โล่งอกแป
