สายลมเอื่อยยามเช้าพัดพาเอากลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกแก้วที่ปลูกอยู่รายรอบคฤหาสน์ให้ขจรกระจายเข้ามาภายในห้องทำงานที่กรุด้วยกระจกใส
แสงแดดสีทองอ่อนอุ่นทอดผ่านเข้ามาทาบทับลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์เขียนแบบและอัญมณีดิบที่รอการเจียระไน
บรรยากาศเงียบสงบในยามเช้าเช่นนี้ควรจะเป็นเวลาที่กอหญ้าใช้สมาธิอยู่กับงานอย่างเต็มที่ ทว่าในเช้านี้ จิตใจของดีไซเนอร์สาวกลับไม่ได้จดจ่ออยู่เพียงแค่ลายเส้นตรงหน้า
ดวงตาคู่สวยเหม่อมองออกไปด้านนอก รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา
นับตั้งแต่เบลล่าถูกขจัดออกไป ชีวิตของเธอก็ดูจะเข้าสู่โหมดร้อนแรงอย่างประหลาด โดยเฉพาะชายหนุ่มที่เพิ่งเดินก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดอาหารเช้าในมือ
“เช้าแล้วนะครับ พักสายตามาทานมื้อเช้าที่พี่ทำเองหน่อยดีไหมครับ?”
ดีเซลเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลราวกับเสียงดนตรีบรรเลงขิม รอยยิ้มที่เขามอบ
