“เฮียนินรออยู่ด้านใน แล้วนี่ถืออะไรมาเยอะแยะ พี่เข้มช่วย”
“ไม่เป็นไรค่ะ เปอร์ถือได้”
ร่างบางเอ่ยปากปฏิเสธก่อนจะวิ่งเข้าไปในโรงฝึกอย่างอารมณ์ดี เธอจะต้องอ้อนให้เขาเห็นว่าถือของมาเพื่อเลนินโดยเฉพาะ ดังนั้นจะกล้าใช้คนอื่นถือให้ได้ยังไงกันเล่า
ระหว่างทางเข้ามาเธอสังเกตว่ามีนักเรียนสาว ๆ อยู่หลายคน และส่วนมากหน้าตาไม่ค่อยคุ้นเลย ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อเห็นแผ่นหลังแกร่งของ
เลนินที่ยืนเท้าเอวอยู่ตรงข้างกระสอบมวย ใบหน้าหล่อเหลาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ นัยน์ตาเรียบนิ่งดุดันไม่สนใจทำให้เปอร์เซียอมยิ้ม ก่อนจะรีบวิ่งไปตรงที่พัก ควักเอาผ้าเช็ดหน้าลายกระต่ายออกมาชุบน้ำ และเดินเข้าไปหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
“พี่นิน…”
“หืม?”
เลนินได้ยินเสียงหวานเอ่ยเรียก ทำให้เขายกมุมปากขึ้นและหันมาหา แต่กลับต้องชะงัก เมื่อใบหน้าของเขาถูกปะทะด้วยความเย็นบางอย่าง ดวงตากลมโตวาววับจ้องมอ
