“!!!”
กระบอกตาของเธอร้อนผ่าวอย่างซึ้งใจ ความรู้สึกหดหู่นั้นถูกเขาขจัดออกไปจากใจจนแทบหมดจด โดยที่ไม่ต้องมานั่งปลอบใจสักคำ เขาคงจะรู้ว่าพูดดีด้วยคนโง่อย่างเธอคงไม่เข้าใจ
“ยังเหลือปลายภาคอีกสี่สิบห้า และคะแนนเก็บอีกสิบไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่อยากแพ้ก็เลิกร้องไห้ขี้แยได้ละอึก!”
เลนินเอ่ยยังไม่ทันจบ ร่างบางที่พยายามข่มกลั้นความ-
รู้สึกซาบซึ้งใจ และดีใจที่มีเขาคอยเคียงข้างก็พุ่งตัวเข้ามากอดร่างของเขาไว้แน่น จนเลนินรู้สึกจุกไปหมด แต่เมื่อเห็นกระต่ายตัวน้อยหายเศร้าเขาก็รู้สึกเบาใจ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็ก ๆ อย่างเบามือ
“ลมทะเลทำเธอตัวดำนะ ไม่รักสวยรักงามแล้วเหรอ”
“ปากหมา!” เปอร์เซียได้ยินอย่างนั้นก็กระชากเสียงใส่ พลางจะดิ้นหนีออกจากอ้อมกอดเขา แต่มีหรือที่เลนินจะยอมปล่อย กระต่ายเข้าถ้ำราชสีห์แล้วไม่มีทางพลาดเด็ดขาด
“ปล่อยนะ!”
“อุตส่าห์มาทะเลแล้ว ก็ไปทำกิจกรรมที่คนเขาฮิตกันเถอะ” เลนินเอ่ยอย่า
