สี่ปีผ่านไป
ยามเที่ยงของวันเสาร์ไม่มีขึ้นเวร แต่พงษ์สวัสดิ์ก็ยังมาที่โรงพยาบาล เพราะต้องซื้อของที่เมียรักอยากกินมาส่งเธอ ไม่ว่าเธออยากกินอะไรเขาก็จะไปสรรหามาให้ ต่อให้ไกลหรือต้องรอคิวนานแค่ไหนคนที่รักเมียยิ่งชีพ ซึ่งบางทีอาจจะเพิ่งลงเวรก็ไปนั่งสัปหงกรอคิวโดยไม่เคยปริปากบ่นสักคำ
ครั้นก้าวขาเข้ามาในโถงโรงพยาบาลเขาก็มักจะตกเป็นเป้าสายตาของบุคลากร ที่รู้กันดีว่าจอมเย่อหยิ่งแต่รักเมียมากอย่างพงษ์สวัสดิ์เอาข้าวมาส่งเมีย สาวๆ ที่เห็นเขาหอบหิ้วของกินพะรุงพะรังมาในสภาพเร่งรีบและไม่ห่วงหล่อมักจะอมยิ้มด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหันไปเม้าท์มอยกันอย่างอิจฉาคิริมา
หลังจากนั่งกินข้าวกับเมียรัก บ้างแกะกุ้งป้อนแม่คนกินเก่งจนหมดเกลี้ยง พงษ์สวัสดิ์ก็จัดการอุ้มเธอไปล้างมือในห้องน้ำ แล้วประคองกลับมานั่งลงบนโซฟา คลอเคลียเมียรักได้สักพักเสียงเคาะประตูห้องก็ดังติดๆ กันสามที ก่อนที่มนต์มีนาจะเยี่ยมหน้าเข้ามาบอกด้ว
