“ให้อภัยผมได้ไหมครีม เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม” คนที่นอนซ้อนอยู่ทางด้านหลังยื่นหน้ามากระซิบเว้าวอนอ่อนหวาน ขณะลูบหน้าท้องนูนเบาๆ
เธอแกะแขนที่พาดอยู่ตรงเอวอวบออก แล้วพลิกตัวมามองหน้าเขาชัดๆ ส่วนเขาก็ขยับมานอนตะแคงเอาแขนเท้าคาง
“ไหนลองบอกเหตุผลที่ฉันควรให้อภัยคุณมาสิคะ”
คิริมาเอ่ยออกมา หลังจากตัดสินใจแล้วว่ามันคงถึงเวลาที่เธอจะเริ่มต้นใหม่ ให้โอกาสที่จะได้เดินไปข้างหน้าพร้อมกันกับเขา หากว่าใจของเขาตรงกันกับเธอ
“ผมรักคุณ ผมรักลูกของเรา ผมต้องการคุณกับลูก และผมก็ขาดคุณกับลูกไม่ได้”
น้ำคำสารภาพอย่างหนักแน่นทว่าเจืออ่อนโยนละมุนละไมที่กลั่นออกมาจากหัวใจทำให้คิริมาน้ำตาซึม แค่คำว่า ‘รัก’ จากปากเขาแค่คำเดียวที่เฝ้ารอเสมอมาก็ทำให้เธอใจอ่อนแล้ว
“คุณรักฉันจริงๆ ใช่ไหม” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทั้งตื่นเต้นและตื้นตันใจอย่างหามีใดเสมอเหมือน ก่อนที่เขาจะประคองให้ลุกขึ้นมานั่งหันหน
