วันนี้ทั้งวันคิริมามีแค่เคสพิเศษในตอนหัวค่ำ ช่วงนี้เธอเริ่มเพลาๆ เรื่องงานลงมาก โหมงานหนักไม่ได้เพราะร่างกายเหนื่อยง่าย เริ่มมีอาการแพ้ท้องมากขึ้น อย่างเช่นหน้ามืด อาเจียน และกินอะไรแทบไม่ได้ ฝืนกินเข้าไปก็อ้วกออกมาเกือบหมด จนรู้สึกขยาดเมื่อเห็นอาหาร แต่บอกตัวเองว่าต้องพยายามทานเพื่อลูก
หลังจากตรวจคนไข้เสร็จฝนก็ตกหนัก แถมรถของเธอยังจะมาสตาร์ตไม่ติดอีก คิริมายืนละล้าละลังอยู่บนชั้นจอดรถของบุคลากรสักพัก ที่สุดก็ตัดสินใจว่าคืนนี้จะค้างที่ห้องทำงาน หมุนตัวกลับตั้งใจว่าจะไปขึ้นลิฟต์ไปยังห้องทำงาน ทว่ากลับต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อปะทะเข้ากับอกกว้างของใครบางคน กลิ่นคุ้นเคยที่จำได้แม่นยำว่าเป็นใครทำให้เธอรีบลนลานดึงหน้าออกห่าง แต่พอจะก้าวถอยหลังเขาก็กอดเอาไว้
“กลับกับผมดีกว่า”
คนที่เข้าถึงเนื้อถึงตัวเธอได้เพราะครอบครัวของเธอเปิดทางให้อย่างเสรีเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน ก่อนจะทำให้เธอหลุดอุทานด้วย
