ริชษาเดินกระแทกเท้าออกมาจากห้องด้วยความอับอาย จนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเดือดดาลที่ถูกตุลย์ฉีกหน้ากากจนไม่เหลือชิ้นดี
ทว่าความโกรธแค้นทั้งหมดกลับถูกถ่ายโอนไปลงที่คนหน้าห้องทันทีที่เห็น ริชษาหยุดกึกตรงหน้าโต๊ะทำงานของพี่สาวต่างมารดา ก่อนจะเค้นเสียงรอดไรฟันออกมาด้วยความอาฆาต
“ฝากไว้ก่อนเถอะ แค่นี้อย่าคิดว่าฉันจะยอมแพ้!”
นาวละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมองน้องสาวเพียงครู่เดียว แววตาของเธอไม่ได้มีความสะใจหรือเยาะเย้ยอย่างที่ริชษาคาดหวัง มีเพียงความเรียบเฉยและว่างเปล่าจนน่าใจหาย
นาวไม่ได้ตอบโต้อะไรให้เสียเวลาทำงาน เธอเพียงส่ายหน้าเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่ายกับพฤติกรรมไม่รู้จักโตของอีกฝ่าย ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อราวกับริชษาเป็นเพียงอากาศธาตุ
“แก! นังนาว! อย่ามาทำท่าทางจองหองใส่ฉันนะ!”
ริชษาแผดเสียงขึ้นอีกครั้งหมายจะหาเรื่องต่อ ทว่าเสียงอินเตอร์คอมจากภายในห้องดังขึ้นขัดจัง
