“รู้ไหม…ว่าตุลย์อยากทำแบบนี้ ตั้งแต่วันแรกที่นาวเดินเข้ามาในห้องนี้แล้ว”
คำสารภาพของตุลย์ที่เอ่ยออกมา พาลให้ใบหน้าหวานซับสีเลือดแดงระเรื่อขึ้นมาทันที ทว่าความต้องการที่พลุ่งพล่านในอกกลับมีอำนาจเหนือกว่าความเหนียมอาย เธอจึงปล่อยให้เขาทำตามใจปรารถนา
ฝ่ามือหนาตะโบมบีบเค้นสะโพกมนอย่างรุนแรงตามความหิวกระหายที่ถูกกักขังไว้ภายใต้มาดประธานหนุ่มผู้เคร่งขรึม ก่อนเคลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมออกจากสาบเสื้อเธอทีละเม็ด
แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของคนบนตัก ที่กำลังบิดเร้ากายอย่างทรมานจากแรงบดร่อนที่เธอก่อขึ้นเอง ทุกจังหวะที่กระดุมหลุดออกจากรังดุม ผิวขาวเนียนละเอียดภายใต้เนื้อผ้าก็ค่อยๆ เผยโฉมออกมาท้าทายสายตาประธานหนุ่ม
“ตุลย์เร็วหน่อย นาวไม่ไหวแล้ว อื้อ”
เสียงหวานครางกระเส่าพลางเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสจากจมูกโด่งคมที่ซุกไซ้ลงมาที่ลำคอระหง ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานไม่ได้ช่วยลด
