ภายในห้องพักพนักงานที่เงียบสงัดและมืดสลัว ป้าหอมรีบก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับปิดล็อกประตูอย่างแน่นหนา หัวใจของหญิงชราเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก
มือที่เหี่ยวหย่นสั่นเทาขณะเอื้อมไปคว้ากระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ถูกพับเก็บไว้ใต้หมอนอย่างดี มันคือเบอร์โทรศัพท์ของคุณหนูนาวที่เพิ่งให้ไว้ก่อนกลับไป
ป้าหอมหยิบมือถือเครื่องเก่าบนหัวเตียงขึ้นมากดหมายเลขตามกระดาษแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว เสียงสัญญาณรอสายแต่ละวินาทีช่างยาวนานราวกับเป็นชั่วโมง จนกระทั่งปลายสายกดรับ
“คุณหนูคะ ป้าเองนะคะ ป้าหอมค่ะ” ป้าหอมกระซิบเสียงผะแผ่วพลางมองไปที่ประตูห้องอย่างหวาดระแวง
“ป้าหอม? มีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมน้ำเสียงป้าสั่นแบบนั้นคะ” เสียงของนาวที่ตอบกลับมาเต็มไปด้วยความกังวลเช่นกัน
“คุณหนูคะ มันมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นค่ะ เจ้าเหมียวที่ป้าเลี้ยงไว้หลังบ้าน มัน...มันอาการหนักมากเลยค่ะคุณหนู ตอนนี้เข้มพาไปหาหมอแล้ว มันนอนหอบกระเส่า ขยั
