คุณธนัทนิ่งสงบไปครู่ใหญ่ ดวงตาที่เคยอ่อนล้าบัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความเจ็บปวดที่แปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว ท่านมองถ้วยชาในมือด้วยสายตาที่เย็นชา ราวกับกำลังมองดูหน้ากากที่หลุดร่วงของภรรยาตัวเอง
“ขอบใจมากนะป้าหอม ที่ยอมเสี่ยงมาบอกความจริงกับผม”
ผู้คุมบังเหวียนของบ้านเอ่ยเสียงต่ำพลางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแผ่วเบา คุณธนัทสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหันไปสั่งการแม่บ้านเก่าแก่ที่ไว้ใจได้ที่สุดในตอนนี้
“ป้าฟังผมให้ดี เรื่องที่เราคุยกันวันนี้ ห้ามให้สุนีหรือริชษาระแคะระคายเด็ดขาด ป้าหอมทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“แต่คุณท่านคะ ป้าเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณท่านเหลือเกินค่ะ ถ้าคุณสุนียังแอบใส่ยาพิษลงไปอีก” ป้าหอมเอ่ยด้วยความกังวลจนตัวสั่น
“ไม่ต้องห่วง ชาพวกนั้นผมจะไม่แตะมันอีกแม้แต่หยดเดียว แต่ผมต้องการให้สุนีตายใจ” แววตาของคุณธนัทฉายชัดถึงแผนการล้ำลึก “ป้าช่วยส่งข่าวบอกนาว
