| นารา |
“อายุ วัณโณ สุขัง พลัง”
“สาธุ” ฉันพูดสาธุงึมงำในคอ พลางยกมือขึ้นไหว้พระท่านท่วมหัว หลังจากเสียงหลวงลุงและหลวงพี่อีกสองรูปให้พรแล้วหันขวาเดินจากไป พร้อมกับเด็กวัดตัวน้อยอีกสองคน ที่ถือถังน้ำสีเหลืองใส่ของเดินตามท่านต้อยๆ
เช้านี้แม่พาฉันออกมาตักบาตรทำบุญสะเดาะเคราะห์ที่หน้าหมู่บ้าน แม่บอกช่วงนี้ดวงฉันสวิงมาก ไม่รู้แกไปดูกับหมอไหนมาถึงบอกอย่างงั้น แต่ก็จริงของแม่แหละ ซวยถึงขั้นจำอะไรแทบไม่ได้ ก็นึกว่าไอ้ความจำเสื่อมนี่จะมีแค่ในละครกับในนิยายซะอีก ไหงมาเจอเองแบบนี้นะ!
ใส่บาตรเสร็จ ฉันจึงเก็บถาดและภาชนะไว้ที่หลังรถเน่าของบ้านเรา จากนั้นก็ขับไอ้เจ้าบุโรทั่งพาแม่ไปตลาดแถวบ้าน เพื่อซื้อของสดและวัตถุดิบมาทำอาหาร แปลกแฮะ...แปลกที่ฉันจำเส้นทางได้ทุกเส้น จำถนนทุกสาย แม้แต่ซอยลัดที่มีไอ้โบ้กับพรรคพวกวิ่งไล่กัดล้อรถ ฉันก็ยังจำพวกมันได้ทุกตัว แต่ทำไมหนอ ถึงจำเรื่องราวหนึ่งปีที่ผ่านมาไม่ได้เล
