| การันต์ |
โอกาสเพียงครั้งเดียวที่ผมจะพาคนของผมกลับไปในที่ที่เธอควรอยู่ หลังจากเจสซี่และก้องภพขอตัวลงไปที่ชั้นล่าง ผมไม่รอช้ารีบเดินไปใส่รหัสล็อกห้องและกดรีโมทเปิดฟังก์ชั่นปิดเสียงรบกวนจากด้านนอก
ผมเดินกลับมายังจุดที่นารานั่งอยู่ ก่อนโน้มตัวลงมาคร่อมไว้ สองมือยันขอบพนักพิงโซฟา และใช้สายตาของผมจับจ้องคนตรงหน้า เริ่มต้นบทสนทนาจริงๆ ของเราสองคนสักที
“ไง ยัยตัวแสบ!!”
ผมกล่าวทักทายเธอออกไป แต่บันนี่ตัวนี้ยังคงก้มหน้าไม่กล้าสบตาผม มือที่ยันโซฟาข้างหนึ่งถูกผละออก ขยับยกขึ้นมาลูบหัวคนตรงหน้าเบาๆ อย่างทะนุถนอมแบบที่ผมชอบทำ พร้อมเอ่ยถามคำถามถัดไป
“สบายดีไหม”
คำถามเบสิกที่ผมโคตรอยากจะรู้คำตอบ ไม่รู้ว่าระหว่างที่ไม่มีผมอยู่ด้วย คนตรงหน้าไหวไหม กินข้าวอิ่มทุกมื้อ นอนหลับสบายทุกคืนหรือเปล่า แต่...ก็ยังไร้ซึ่งการตอบรับใดๆ
“ผอมลงไปเยอะเลยนะ ทำงานอยู่ที่นี่เหนื่อยไหม”
จริงๆ ผมมีคำถามอีกมากมายที่อย
