[NOS TALK]
“เธอ…” ในขณะที่ผมยืนโง่ ๆ เฝ้าอยู่หน้าห้องของลูกสาว แม่ของลูกก็ปรากฏตัว ข้างกายมีไอ้พี่ชายที่เคยบอกว่ายังไงก็ไม่มีทางช่วยผม
และใช่ มันไม่ได้ช่วยผม แต่มันทำเพราะนาฬิขอ
“คุยกับเค้าก่อนได้มั้ยครับเวย์” ผมเดินไปหยุดตรงหน้าเธอ แต่เธอเดินเบี่ยงตัวหลบ
เวฬาเดินผ่านผมไปเหมือนกับไม่มีผมอยู่ตรงนี้ เธอเดินเข้าห้องของลูกโดยที่ผมไม่มีสิทธิ์เข้าไปตั้งแต่ที่นาฬิรู้เรื่องนั้น วันนั้นที่นาฬิรู้เรื่องในวันแรก ผมเข้าไปเพื่อหวังจะคุย จะขอโทษ แต่สิ่งที่นาฬิทำเมื่อเห็นหน้าผมคือกรี๊ดออกมาจนสุดเสียง และบอกให้ผมออกจากห้อง อย่ามาให้เธอเห็นหน้า ผมยังจำคำพูดของนาฬิได้ดี เพราะมันสะท้อนในหัวของผมทุกเวลา
‘กรี๊ดดดดดด… ออกไป น้องไม่อยากมอง ไม่รัก น้องไม่รักพ่อนอสแล้ว พ่อนอสไม่รักแม่เวย์ น้องก็ไม่รักพ่อนอส ไม่รัก ฮือ ฮือ…’ แล้วจากนั้นเธอก็ร้องไห้ไม่หยุด จนแม่ของผมต้องสั่งให้คนลากผมออกจากห้อง และห้ามให้ผมเข้า
