42 เดี๋ยวมันก็ผ่านไป

[VELA TALK] “น้องคิดถึงแม่เวย์ขามาก ๆ เลยค่ะ” เด็กหญิงนาฬิกาของฉันซูบผอมลงไปค่อนข้างเยอะเชียวล่ะ “แม่ก็คิดถึงน้องนะคะ แม่ขอโทษนะคะที่โกหกหนู แม่รักน้องนะ” แก้มไหนเล่าจะหอมเท่าแก้มของลูก ได้กอดได้หอมเหมือนได้เติมเต็มพลังทางใจเลยล่ะ “ไม่เป็นไรนะคะแม่เวย์ขา น้องสบายใจแล้ว แม่เวย์ขาเจ็บมั้ยคะ” มือน้อย ๆ ของลูกสาวแตะที่หน้าอกข้างซ้ายของฉัน “ทำไมถึงถามแบบนี้คะลูก” “ก็ตอนน้องรู้ว่าพ่อนอสมีคนอื่น แล้วแม่เวย์หายไป ใจน้องเหมือนจะตก มันเต้นตุบ ๆ น้องไม่ชอบเลย” พูดแล้วก็เสียงสั่น น้ำตาเอ่อคลอ “ตอนนี้แม่ได้กอดได้หอมน้อง แม่ไม่เจ็บแล้วค่ะ ยิ่งถ้าได้เห็นน้องยิ้มแม่เวย์ขาคนนี้ยิ่งจะมีกำลังใจมากกว่าเดิมอีกนะคะ” ฉันพูดแล้วก็หอมลงที่หน้าผากของลูกสาว “งั้นน้องจะไม่ร้อง น้องจะยิ้ม ถ้าแม่เวย์ขาจะไปไหนอีก เอาน้องไปด้วยนะคะ น้องรักแม่เวย์ขา น้องคิดถึง ใจจะขาดมาก ๆ” “ไม่ไปไหนแล้วค่ะ แม่จะอยู่กับน้องนะคะ”