[VELA TALK]
“ป้าคะ ป้าคะรอก่อนค่ะ” ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจากบ้าน เพราะได้ยินเสียงร้องขายของกินอยู่ที่หน้าบ้าน เป็นเสียงเจ้าประจำที่ฉันเคยซื้อกินบ่อย ๆ ตั้งแต่ท้องนาฬิ นี่ก็หลายปีมาแล้ว ป้าแกก็ยังคงขายเช่นเดิม
“วันนี้ก็กินอีกแล้วเหรอเอ็ง” เป็นการทักทายเหมือนไม่ค่อยอยากจะขายให้ฉันสักเท่าไหร่ ป้าแกกลัวฉันจะมีค่าน้ำตาลสูงเกิน ถ้าหากเอาของหวานใส่ท้องมาก ๆ คือความจริงแล้วฉันกินประจำไง ตั้งแต่ย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ก็กินตลอด แล้วของที่ป้าแกขายก็คือปลากริมไข่เต่า ป้าอยู่ในละแวกบ้านนี้แหละ แกชอบเข็นขายไปตามบ้าน และขนมของป้าแกอร่อยมากไง ฉันก็เลยอดกินไม่ได้
“ป้าจ๋าอย่าทักคนท้องแบบนี้สิจ๊ะ หนูเขินนะ”
“ก็ป้าไม่อยากให้กินเยอะ กลัวจะไม่ดีกับร่างกายเอ็ง”
“คนมันอยากห้ามกันได้ที่ไหนล่ะจ๊ะ เอาสิบถุงจ้ะป้า”
“เยอะไป”
“หนูซื้อเผื่อคนในบ้านด้วยไงคะ แล้วก็แช่ตู้เย็นไว้ด้วย เพราะป้าขายวันเว้นวัน ต้องกักตุน”
